Rangen en standen speelden geen rol, culturele gevoeligheden des te meer.
Tekst: Johan Kroes \/ Foto’s: Jeroen Dietz <\/em><\/p>\n\n\n\n
Achtergrond: <\/strong>Onze regimentsgenoot, kolonel Peter Teeuw<\/a> werd ge\u00efnterviewd door het VeteranenInstituut. In het blad Checkpoint<\/a> van maart 2024 is dat interview<\/a> geplaatst. Wat is u het meest bijgebleven van de missie?<\/strong> Op 12 maart 2024 stond er ook een artikel<\/strong><\/a> in de krant over het TCD.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n Wat brachten jullie als Nederlanders in in deze waarnemingsteams?<\/strong> Was de voorbereiding op deze missie voldoende?<\/strong> Peter Teeuw (60)<\/strong><\/p>\n\n\n\n 41 jaar werkt Teeuw bij Defensie. In 1994 werd hij voor het eerst naar Bosie uitgezonden. Daarna volgden nog drie uitzendingen naar Bosni\u00eb, in 1996, 1997 en 2004. In 2007 werd hij uitgezonden naar Afghanistan, waar hij hoofd was van de afdeling operaties bij TFU. Teeuw werkte in 2015-2016 een jaar in Florida bij het Central Command van de Amerikaanse strijdkrachten. Op dit moment is Teeuw commandant van het Talencentrum Defensie (TCD).<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n Waar liep u tegenaan?<\/strong> Speelden de verschillende rangen binnen het team nog een rol?<\/strong> Waren er problemen in het team vanwege culturele verschillen?<\/strong> Hoe kijkt u aan tegen de effectiviteit van jullie inzet?<\/strong> Is hier voldoende erkenning voor?<\/strong> met toestemming overgenomen uit “Checkpoint” editie maart 2024<\/em><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Waarnemer Teeuw kijkt terug op missie in Bosni\u00eb In 1994 was kolonel Peter Teeuw, toen ritmeester; VN-waarnemer tijdens de missie UNPROFOR in Bosni\u00eb. Rangen en standen speelden geen rol, culturele gevoeligheden des te meer.Tekst: Johan Kroes \/ Foto’s: Jeroen Dietz Achtergrond: Onze regimentsgenoot, kolonel Peter Teeuw werd ge\u00efnterviewd door het VeteranenInstituut. In het blad Checkpoint … Lees verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[30],"tags":[],"class_list":["post-44639","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-algemeen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/44639","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=44639"}],"version-history":[{"count":50,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/44639\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":45004,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/44639\/revisions\/45004"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=44639"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=44639"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=44639"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Peter gaat in 1983 als dienstplichtige naar de kaderschool<\/a> Cavalerie om daarna als wachtmeester<\/a> bij het 11 Brigade Verkenninspeloton<\/a> in Schaarsbergen te dienen. Daar besluit hij beroeps te worden en naar de OCOSD<\/a> in Breda en het OCC-SBOC<\/a> in Amersfoort te gaan om officier bij de cavalerie te worden. Via plaatsingen o.a. in Nunspeet (104 Verkenningsbataljon) en OCC (instructeur bij het Schooleskadron Verkenning<\/a> en de School Reserve Officieren Cavalerie<\/a>) en 11 Tankbataljon driemaal in Noorwegen terecht; eerst als uitwisselingsofficier (2004-2007) omdat in die periode de samenwerking tussen de Noorse en Nederlandse landmacht startte, daarna als overste, Defensie attach\u00e9<\/a> en later als kolonel<\/a> bij het NATO Joint Warfare Centre’s als Head of the Opposing Forces<\/a> (OPFOR) Branch terecht. Intussen werd hij ook nog geplaatst in Florida<\/a> (2017). <\/em><\/em>
Sinds 10 november 2022<\/a> is hij commandant Talencentrum Defensie<\/a> (TCD). <\/em><\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/03\/peter-teeuw-VNpas.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
“We zaten in het noordoosten van Sarajevo en moesten contact houden met de Bosni\u00ebrs. We bezochten hen regelmatig om informatie uit te wisselen. Daarnaast hadden we twee observatieposten. Als we “BOEM” hoorde dan moesten we vaststellen waar de explosie was ingeslagen en of er doden of gewonden waren gevallen. We waren veel in ziekenhuizen en mortuaria te vinden. Regelmatig werden we beschoten. Ik heb vijf en halve maand in een soort cowboyfilm geleefd. Anderhalve week voor het einde van mijn missie ging het mis. We kregen een melding dat een ambulance was beschoten, dat de chauffeur gewond was geraakt en er nog in zou zitten. Met een Nigeriaanse collega reed ik erheen. Onderweg namen we onze “drills” door. Bij aankomst zou ik de autosleutels pakken, hij de radio. Toen we daar aankwamen zagen we de chauffeur tegen de banden van zijn ambulance liggen. Hij was in zijn maag geschoten. We wilden hem helpen. Op het moment dat we uitstapten, werden we beschoten van een afstand van 600 meter. De radio werd uit de handen van mijn collega-UNMO (United Nations Military Observer) geschoten en hij raakte gewond aan zijn hand. Opeens barstte de bubbel waar ik al die maanden in had gezeten. Toen realiseerde ik mij dat me wel degelijk iets kon overkomen. Toen de adrenaline uit mijn lichaam was, merkte ik dat ik bang was. We moesten nog terug naar de locatie om het incident te onderzoeken. Dat vond ik heel beangstigend.”<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
“Nederland leverde een grote bijdrage. Tussen 1991 en 1995 zijn ruim vierhonderd Nederlandse officieren als waarnemer in Bosni\u00eb ingezet. Van de vijftig waarnemingsteams had de helft een Nederlander als teamleider. De andere helft had een Nederlandse plaatsvervangend teamleider. Dat komt volgens mij omdat Nederlandse militairen gewend zijn om initiatief te nemen, oplossingsgericht zijn en hun talen spreken.”<\/p>\n\n\n\n
We kregen een opleiding van twee maanden in Ossendrecht. We leerden over het conflict, over interculturele communicatie en het rijden van patrouilles. Die opleiding was niet zo professioneel als nu. Ik kwam in Sarajevo terecht met een team met onder anderen een Brit, een Fin, een Pakistaan en twee Afrikanen. De teams waren bewust zo internationaal divers om te voorkomen dat de rapportages een politieke kleur krijgen. Hoe je precies leiding moet geven aan een interculturele team zat niet in de opleiding. <\/p>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
“Rond Sarajevo waren er al vier Nederlandse teamleiders. Daarom werd in mijn team een Pakistaanse majoor aangesteld als teamleider en werd ik (later) zijn plaatsvervanger. Ik wilde hem graag helpen, maar hij voelde zich snel aangevallen. Hij zei bijvoorbeeld in een briefing dat de patrouille naar plaats X moest. Ik zei toen dat we daar gisteren al waren geweest. Na de briefing sprak hij mij aan. “Hoe kun je dat nou tegen mij zeggen?” Hij ervoer dit als gezichtsverlies.”<\/p>\n\n\n\n
“Nee, dat was totaal niet belangrijk. We verbleven op de bovenverdieping van een woning, het gezin zelf woont op de etage onder ons. We sliepen met z’n drie\u00ebn op een kamer. Het was soms zo koud dat we met trainingspak in onze slaapzakken kropen. We hadden geen water of gas en slechts een aantal uren per dag stroom van een aggregaat. Dat was voor iedereen hetzelfde. Daarnaast moest iedereen in het team meehelpen met de huishoudelijke taken. Het ging veel meer om wat je kon. Of je initiatief nam, in de sneeuw kon rijden of de taal beheerste. Dat gaf soms wel problemen. Er was een Poolse majoor, een vlieger van een gevechtshelikopter, die zakte voor zijn VN-rijbewijs en nauwelijks Engels sprak. Hij werd niet teruggestuurd, maar kreeg een herkansing in ons team. Ik probeerde hem Engels te leren en een auto te besturen. Dat was teveel gevraagd. Het gevolg was dat we altijd met z’n drie\u00ebn op stap moesten. Als mij namelijk iets zou overkomen, dan kon die Poolse officier niet terugrijden en ook niet duidelijk maken wat er aan de hand was.”<\/p>\n\n\n\n
“We hadden een Afrikaanse officier in het team die niet functioneerde. Hij nam geen initiatief en zat alleen maar op de bank. Hij kreeg een herkansing in een ander team in een van de drie enclaves in Bosni\u00eb. Die officier was zelf ook moslim en als de dood voor de Serven. Ze zaten in de kluis van een bank waar hij vier weken niet uit is geweest. De leiding besloot dat deze man naar huis moest. De Finse collega uit mijn team, met wie ik goed bevriend was, moest hem dat gaan vertellen en zou hem mee terugnemen naar Sarajevo. Die Afrikaanse officier realiseerde zich dat hij in zijn thuisland ontslagen zou worden en dit het einde van zijn carri\u00e8re zou betekenen. Op het moment dat mijn Finse collega de sneeuwkettingen om de banden van de auto wilde leggen, pakte deze Afrikaanse officier een krik en bracht hem om het leven met een slag op het hoofd. Daarna probeerde hij de Fin in de rivier te dumpen. De Serven kwamen erachter, want bij de volgende checkpoint zat hij alleen in de auto, terwijl ze bij de vorige nog met zijn thee\u00ebn waren. Het lichaam van mijn Finse collega is later stroomafwaarts gevonden. Ik ben nog bij de uitvaartceremonie geweest.” <\/p>\n\n\n\n
“Dion Landstra<\/a> heeft hier onlangs onderzoek naar gedaan en geprobeerd de kosten, het persoonlijk leed, af te zetten tegen de opbrengst. Die opbrengst bestaat dan uit informatie en de politieke winst die je hiermee kunt behalen. Ik ben van mening dat het meer heeft opgeleverd, dat ons werk als waarnemers uiterst zinvol was. We hebben meegewerkt aan de totstandkoming van het Verdrag van Dayton, waarmee een einde kwam aan de burgeroorlog. Je kunt ook de vraag stellen wat er was gebeurd als wij er niet waren geweest. Dan hadden er mogelijk nog veel meer moorden plaatsgevonden. Nog steeds vinden er veroordelingen plaats op basis van onderzoeken die wij hebben uitgevoerd.”<\/p>\n\n\n\n
“Nee, ik vind van niet. Dat gebrek aan erkenning is iets waar ik steeds meer last van krijg. We liepen grote risico’s. Er was een forse mijnen-dreiging en we kregen te maken met artilleriebeschietingen en sluipschuttersvuur. Voor een militair lijken dit misschien risico’s die bij het vak horen, maar bedenk dan wel dat we ongewapend waren en midden tussen de bevolking woonden. Daarnaast kregen we te maken met kapingen, overvallen en gijzelingen. Dit alles heeft diepe sporen achtergelaten. Dat mogen we niet vergeten. Desondanks is mijn algehele gevoel dat ik door mijn missies een beter mens en een betere officier ben geworden.”<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n