{"id":48901,"date":"2024-05-21T20:27:58","date_gmt":"2024-05-21T18:27:58","guid":{"rendered":"https:\/\/www.huzarenvanboreel.nl\/?p=48901"},"modified":"2025-05-15T19:04:44","modified_gmt":"2025-05-15T17:04:44","slug":"nominatie-witte-anjer-prijs-2024","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/2024\/05\/21\/nominatie-witte-anjer-prijs-2024\/","title":{"rendered":"Nominatie “Witte Anjer prijs” 2024"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Twee\u00ebntwintig jaar geleden ging er een wereld voor Carla open toen zij trouwde met een Indi\u00ebveteraan. Ze bezocht samen met hem re\u00fcnies, herdenkingen, Nederlandse Veteranendag en Landmachtdagen. Helaas sloeg het noodlot toe en overleed haar man plotseling in 2008. Toen kort daarop ook de voorzitter van de re\u00fcniecommissie van haar man, re\u00fcniecommissie eskadron 1-2 Huzaren van Boreel, overleed, viel er een gat wat Carla kon vullen. <\/p>\n\n\n\n

In 2009 werd Carla landelijk contactpersoon voor alle Indi\u00ebveteranen van Regiment Huzaren van Boreel. In datzelfde jaar besloot ze om reservist te worden bij de Nationale Reserve: \u2018Dat gaf ook een extra bijzondere laag. Het meest bijzonder aan de re\u00fcnie vind ik als de mannen aankomen en elkaar vol ontroering begroeten. Dat is hartverwarmend om te zien. Die mannen zijn zo blij dat er nog een mogelijkheid is om bij elkaar te komen. Hoe lager de aantallen, hoe dierbaarder de re\u00fcnie is. Bij elk weerzien gaat het verhaal verder waar ze gebleven waren en dat is heel bijzonder.\u2019<\/p>\n\n\n\n

Na al die jaren van inzet benoemde de Regimentscommandant Carla in 2019 tot Regimentsmatrone<\/a> voor de zorg voor de veteranen. In 2020 ontving Carla vervolgens een Koninklijke Onderscheiding van de minister van Defensie voor het werk wat zij voor veteranen heeft verricht: \u2018Daar ben ik ongelooflijk trots op. Er wordt vaak tegen mij gezegd dat ik zoveel bijzonders heb gedaan. Voor mijn gevoel is het niet zo groots. Ik vind het vooral zo belangrijk dat ook de veteranen die de 90 zijn gepasseerd die erkenning voelen die ze verdienen.\u2019 <\/p>\n\n\n\n

\u2018Afgelopen jaar kreeg ik een heftige diagnose en is het onzeker hoelang ik nog te leven heb.\u2019 Ondanks dat Carla ernstig ziek is, geeft ze haar werk voor de veteranen niet op en vindt ze het extra bijzonder om juist nu, deze nominatie nog mee te mogen maken.<\/p>\n\n\n\n

Bron: https:\/\/www.veteranendag.nl\/verhaal\/witte-anjer-prijs-2024-carla-de-vet\/<\/a><\/p>\n\n\n\n

Het Regiment Huzaren van Boreel is super trots op onze Regimentsmatrone<\/a><\/strong> die haar werk – zoals de verkenners vaak “zien zonder gezien te worden” – uitvoert en zij is niet alleen een grote steun en toeverlaat is voor de veteranen maar zeker ook voor haar Regimentscommandant en een groot voorbeeld voor allen. Dat doet ze ondanks haar eigen ongemakken. Zij maakt werkelijk het verschil en daarom verdient zij die Witter Anjerprijs 2024 dubbel en dwars.<\/em><\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Tekst VI-website:<\/p>\n\n\n\n

\u2018Wij willen ook een Carla die helpt bij onze re\u00fcnies\u2019, klonk het bij het Regiment Huzaren van Boreel toen Carla de Vet haar organisatiekracht liet zien bij de re\u00fcniecommissie eskadron 1-2, \u00e9\u00e9n van de vele re\u00fcniecommissies van het regiment. Inmiddels zet ze zich al meer dan 15 jaar in. Eerst voor de afzonderlijke re\u00fcnies, later voor een gezamenlijke re\u00fcnie voor alle Indi\u00ebveteranen. Daarom is zij, namens alle actief dienende militairen en veteranen van het Regiment Huzaren van Boreel, voorgedragen voor de Witte Anjer Prijs.<\/strong>

Twee\u00ebntwintig jaar geleden ging er een wereld voor Carla open toen zij trouwde met een Indi\u00ebveteraan. Ze bezocht samen met hem re\u00fcnies, herdenkingen, Nederlandse Veteranendag en Landmachtdagen. Helaas sloeg het noodlot toe en overleed haar man plotseling in 2008. Toen kort daarop ook de voorzitter van de re\u00fcniecommissie van haar man, re\u00fcniecommissie eskadron 1-2 Huzaren van Boreel, overleed, viel er een gat wat Carla kon vullen.\u00a0

In 2009 werd Carla landelijk contactpersoon voor alle Indi\u00ebveteranen van Regiment Huzaren van Boreel. In datzelfde jaar besloot ze om reservist te worden bij de Nationale Reserve: \u2018Dat gaf ook een extra bijzondere laag. Het meest bijzonder aan de re\u00fcnie vind ik als de mannen aankomen en elkaar vol ontroering begroeten. Dat is hartverwarmend om te zien. Die mannen zijn zo blij dat er nog een mogelijkheid is om bij elkaar te komen. Hoe lager de aantallen, hoe dierbaarder de re\u00fcnie is. Bij elk weerzien gaat het verhaal verder waar ze gebleven waren en dat is heel bijzonder.\u2019

Na al die jaren van inzet benoemde de Regimentscommandant Carla in 2019 tot Regimentsmatrone voor de zorg voor de veteranen. In 2020 ontving Carla vervolgens een Koninklijke Onderscheiding van de minister van Defensie voor het werk wat zij voor veteranen heeft verricht: \u2018Daar ben ik ongelooflijk trots op. Er wordt vaak tegen mij gezegd dat ik zoveel bijzonders heb gedaan. Voor mijn gevoel is het niet zo groots. Ik vind het vooral zo belangrijk dat ook de veteranen die de 90 zijn gepasseerd die erkenning voelen die ze verdienen.\u2019\u00a0

\u2018Afgelopen jaar kreeg ik een heftige diagnose en is het onzeker hoelang ik nog te leven heb.\u2019 Ondanks dat Carla ernstig ziek is, geeft ze haar werk voor de veteranen niet op en vindt ze het extra bijzonder om juist nu, deze nominatie nog mee te mogen maken.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Twee\u00ebntwintig jaar geleden ging er een wereld voor Carla open toen zij trouwde met een Indi\u00ebveteraan. Ze bezocht samen met hem re\u00fcnies, herdenkingen, Nederlandse Veteranendag en Landmachtdagen. Helaas sloeg het noodlot toe en overleed haar man plotseling in 2008. Toen kort daarop ook de voorzitter van de re\u00fcniecommissie van haar man, re\u00fcniecommissie eskadron 1-2 Huzaren … Lees verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[30],"tags":[],"class_list":["post-48901","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-algemeen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/48901","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=48901"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/48901\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":58026,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/48901\/revisions\/58026"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=48901"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=48901"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=48901"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}