{"id":50612,"date":"2024-07-16T11:58:17","date_gmt":"2024-07-16T09:58:17","guid":{"rendered":"https:\/\/www.huzarenvanboreel.nl\/?p=50612"},"modified":"2024-11-03T00:19:16","modified_gmt":"2024-11-02T23:19:16","slug":"het-relaas-van-ronald-van-dort","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/2024\/07\/16\/het-relaas-van-ronald-van-dort\/","title":{"rendered":"Het relaas van Ronald van Dort"},"content":{"rendered":"\n<div class=\"wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex\">\n<div class=\"wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow\" style=\"flex-basis:66.66%\">\n<p>Overgenomen vanaf de Facebook pagina \u201cDe Gewonde Soldaat\u201d. <br><\/p>\n\n\n\n<p>De Afghanistanveteraan is al meerdere keren als eerste over de finish gekomen tijdens de Nijmeegse Vierdaagse, deed mee aan de Invictus Games \u00e9n heeft inmiddels alle zes grote marathons in de wereld uit te rollen.&nbsp;En hij gaat door\u2026<\/p>\n\n\n\n<p>Ronald is een voorbeeld voor velen, juist door zijn sportieve karakter nog vol met plannen voor de toekomst en vooral een gewaardeerde regimentsgenoot. <\/p>\n\n\n\n<p>Ook verdient hij het nodige waardering voor alle sportieve activiteiten waarbij hij ook nog eens geld ophaalt voor de <a href=\"https:\/\/www.runforkikamarathon.nl\/ronald-van-dort-tokyo-2024\" target=\"_blank\" rel=\"noreferrer noopener\">stichting KIKA<\/a>.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow\" style=\"flex-basis:33.33%\">\n<figure class=\"wp-block-image size-full\"><a href=\"https:\/\/www.huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/IMG_3557.jpeg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"960\" height=\"720\" src=\"https:\/\/www.huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/IMG_3557.jpeg\" alt=\"\" class=\"wp-image-50610\" srcset=\"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/IMG_3557.jpeg 960w, https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/IMG_3557-300x225.jpeg 300w, https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/IMG_3557-768x576.jpeg 768w, https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/IMG_3557-600x450.jpeg 600w\" sizes=\"auto, (max-width: 960px) 100vw, 960px\" \/><\/a><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n<p>Ronald van Dort raakte in 2008 zwaar gewond door een bermbom. Het is een medische wonder dat hij nog leeft. Hieronder lees je het verhaal van een echt held!<\/p>\n\n\n\n<p>Een rijdende doodskist<br>RONALD VAN DORT (28)<\/p>\n\n\n\n<p>Huzaar, chauffeur Fennek-verkenningsvoertuig.<\/p>\n\n\n\n<p>Uitgezonden 20 dec 2007 tot 30 maart 2008.<\/p>\n\n\n\n<p>\u2018Het was onze laatste patrouille. Ik geloof dat we een doorwaadbare plek in een rivier moesten zoeken voor de rest van de Taskforce. We reden langs een politiepost om advies te vragen over de beste route. Zij wezen naar een bergpas die uitkwam op Mirabad. Een gevaarlijk gebied.<\/p>\n\n\n\n<p>We gingen als derde bak omhoog. Net over de pas sta ik opeens midden in een stofwolk. Ik hoor geen klap. Over de radio wordt gevraagd welk voertuig op een bermbom was gereden. Ik zoek de radio, maar ontdek dat alles om me heen kapot is. Ik probeer mijn dakluik te openen, maar dat is verbogen. Een gepantserd zijraampje ligt eruit.<\/p>\n\n\n\n<p>Daar probeer ik uit te klimmen. Maar als ik tot mijn middel uit het raam hang, merk ik dat ik vastzit. Mijn onderbenen lijken versmolten met kapotte aandrijfassen en stuurstangen die uit de vloer steken. Ik laat me weer terugvallen, ik voel geen pijn. Een medic steekt een infuus in mijn arm, een ander knipt mijn vest los.<\/p>\n\n\n\n<p>Liggend naast het voertuig krijg ik een ampul morfine. Ik kijk naar mijn voeten: de ene kist is helemaal opgezwollen, de andere lijkt door de gehaktmolen gehaald. In de heli krijg ik nog drie ampullen en raak ik weg.<\/p>\n\n\n\n<p>Drie\u00ebnhalve maand later word ik wakker. In het ziekenhuis in Utrecht. Ze hadden mij in een kunstmatig coma gehouden. Ik was wazig. Het leek alsof ik alles had gedroomd. \u2018Kijk!\u2019, riep ik tegen mijn familie, \u2018ik heb mijn benen nog\u2019, en ik lichtte het laken op. Nou, dat klopte dus niet.<\/p>\n\n\n\n<p>Ik heb 29 operaties gehad. Alleen mijn moeder weet wat ze precies hebben gedaan. Ik kwam terug in een soort kooiconstructie om mijn bekken te fixeren. Mijn voeten waren op Kamp Holland al geamputeerd. In mijn buik zat een gat van 20 bij 25 centimeter. Ze hadden 129 zakken bloed nodig voordat ze de bloeding vonden.<\/p>\n\n\n\n<p>Mijn bekken was op vier plaatsen gebroken, mijn kaak was gebroken, ik had een scheur in mijn schedel, en mijn trommelvliezen waren kapot. Het medische wonder noemen ze me hier.<\/p>\n\n\n\n<p>Ik was boos. Ik had alles goed gedaan. In Afghanistan kreeg ik een tevredenheidsbetuiging, en ik zat niet voor niks op de romeo-bak. Een luitenant kiest meestal de beste chauffeur voor zichzelf. En toch rijd ik op een bermbom.<\/p>\n\n\n\n<p>In Nederland begon mijn bilspier af te sterven, waardoor mijn nieren ermee ophielden. Mijn hele linkerbeen moest eraf, inclusief een deel van mijn bil. Mijn rechterbeen werd langzaam aangevreten door een Afghaanse bacterie. Steeds weer moest er een stuk af, totdat ik uiteindelijk dit stompje overhield. Als ik ga zitten, val ik om naar links.<\/p>\n\n\n\n<p>Jij zult nooit meer lopen, zeiden de artsen. Nou, dat moet je dus niet tegen mij zeggen. Ik kreeg toen ook bezoek van Jaaike en Marc. De laatste had ook beide benen verloren in Uruzgan. Wat die allemaal niet kan met zijn rolstoel! Zij vertelden mij dat ik moest doorgaan. Dat de wereld niet stopt als je benen weg zijn.<\/p>\n\n\n\n<p>Ik woon met mijn vriendin in Ridderkerk. Zij is gelukkig bij me gebleven. Drie dagen per week revalideer ik. Thuis doe ik het huishouden. Stofzuigen en de hond uitlaten. Mijn vader wast iedere zaterdag mijn auto, omdat ik zelf niet meer bij het dak kan. Zonder vrienden en familie had ik dit niet gekund.<\/p>\n\n\n\n<p>Ik denk niet zo aan de toekomst. Ik ben honderd procent afgekeurd en leef van dag tot dag. Ik wilde ooit doorgunner in een helikopter worden. Maar dat kan niet meer. Ik ga eerst proberen weer te lopen. Ik wil niet mijn hele leven hoeven opkijken. Ik was ooit 1,80 meter en ik wil mijn vriendin weer recht in de ogen kijken. Bovendien: als ik het nu niet leer, krijg ik spijt. Spieren die je niet gebruikt, verdwijnen gewoon.<\/p>\n\n\n\n<p>Geen idee of ik militair blijf. Ik ben al even wapenhersteller bij het KCT geweest. De commando\u2019s hebben de mooiste wapens, dus dat was wel mooi. Ik ben ook een tijdje Fennek-instructeur geweest, het verkenningsvoertuig waarmee ik door Uruzgan reed. Dat was geen succes. Leerlingen durfden mij niks te vragen.<\/p>\n\n\n\n<p>De Fennek noemen ze ook wel de rijdende doodskist. Vanwege de platte bodemplaat. We zeiden nog: het is onverstandig om daarmee naar Mirabad te gaan. Daar ligt een dubbele rij ied\u2019s! We stelden een minder voorspelbare route voor. Maar de commandant zei: \u2018Jullie gaan gewoon.\u2019<\/p>\n\n\n\n<p>Volgens mijn ouders heeft hij nog jankend aan mijn bed gestaan. Ik heb hem niet gezien, ik was in coma. Later heb ik niks meer gehoord van de commandanten die mij op pad hebben gestuurd. Ze hadden toch wel even kunnen bellen?<\/p>\n\n\n\n<p>Inmiddels zijn de luiken van de Fennek gehaald. Zodat een drukgolf kan ontsnappen. Was het toch nog ergens goed voor, denk ik dan maar.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Overgenomen vanaf de Facebook pagina \u201cDe Gewonde Soldaat\u201d. De Afghanistanveteraan is al meerdere keren als eerste over de finish gekomen tijdens de Nijmeegse Vierdaagse, deed mee aan de Invictus Games \u00e9n heeft inmiddels alle zes grote marathons in de wereld uit te rollen.&nbsp;En hij gaat door\u2026 Ronald is een voorbeeld voor velen, juist door zijn &#8230; <a title=\"Het relaas van Ronald van Dort\" class=\"read-more\" href=\"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/2024\/07\/16\/het-relaas-van-ronald-van-dort\/\" aria-label=\"Lees meer over Het relaas van Ronald van Dort\">Lees verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[30],"tags":[],"class_list":["post-50612","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-algemeen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/50612","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=50612"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/50612\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":50625,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/50612\/revisions\/50625"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=50612"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=50612"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=50612"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}