![\"\"](\"https:\/\/www.huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/11e-Regt-Huzaren-1810.png\")
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\nOp 9 juli 1810 werd het Koninkrijk Holland, verdeeld over negen \u2018departementen\u2019 ingelijfd bij het Keizerrijk Frankrijk. Deze departementen werden bestuurd door een prefect. Het waren Zuiderzee (Noord-Holland en Utrecht), Monden van de Maas (Zuid-Holland), Boven-IJssel (Gelderland), Monden van de IJssel (Overijssel), Wester-Eems (Groningen), Ooster-Eems (Oost-Friesland, op Duits grondgebied) en Friesland, dat als enige zijn naam behield. Zeelland en Brabant waren al eerde bij Frankrijk gevoegd. Net zoals Limburg dat al in 1795, net als Staats-Vlaanderen en de Oostenrijkse Nederlanden (Belgi\u00eb), bij Frankrijk was ingedeeld. Amsterdam werd, na Parijs en Rome, derde hoofdstad van het Keizerrijk. <\/p>\n\n\n\n
Op 14 juni arriveerde in Amsterdam al de 72-jarige luitenant-generaal Charles Lebrun als gouverneur-generaal over deze negen departementen. Vooraanstaande Nederlanders namen deel aan het bestuur, waaronder Gogel, Six, Van Hoogendorp, Van Maanen, Mollerus en admiraal Verheull. Het land gleed echter steeds verder af in armoede en de toch al tanende handel kreeg, door verscherpte naleving van het verbod op handel met Engeland, ook geen kans zich te herstellen.<\/p>\n\n\n\n
Het ongeveer 20.000 man tellende Hollandse leger ging op in het keizerlijke leger, de Arm\u00e9e Imperial. Het Franse leger had tot dan toe 10 huzarenregimenten, het Hollandse 2e<\/sup> Regiment Huzaren werd nu als 11e<\/sup> Regiment Huzaren aan het Franse leger toegevoegd. Het Hollandse 2e<\/sup> Regiment Kurassiers werd als 14e<\/sup> Regiment Kurassiers opgenomen en uit de beide regimenten Garde te Paard, ontstond het 2e<\/sup> Regiment Chevau-L\u00e9gers Lanciers van de keizerlijke garde, de zogenaamde Rode Lansiers.<\/p>\n\n\n\n De eerste anderhalf jaar na de inlijving stond voor de meeste Hollandse troepen in het teken van de kustverdediging. De keizer vreesde een herhaling van de Britse invasie van 1809 en deed er alles aan om de bescherming van de kust op peil te houden. Niet zonder reden, want de Britten voerden in het najaar van 1810 en het voorjaar van 1811 geregeld kleine landingen uit. Soms om te foerageren, maar ook om onrust te cre\u00ebren en de Franse troepen te binden. Voorbeelden hiervan waren de landingen bij Ter Heide (zuid van Den Haag in sept 1810), Voorne en Petten (beiden voorjaar 1811).1<\/a><\/sup><\/p>\n\n\n\n Om onrust te voorkomen ging het grootste gedeelte van het voormalige Hollandse leger pas per 1 januari 1811 in Franse betaling over. Tot die tijd bleef het Hollandse Ministerie van Oorlog verantwoordelijk voor de betaling en administratie. Alleen de voormalige Garde van de Koning, het 11e<\/sup>\u00a0Regiment Huzaren en het 14e<\/sup>\u00a0Regiment Kurassiers kwamen al per 1 september 1810 in Franse betaling. Als gevolg hiervan dienden zij zich na de inlijving zo snel mogelijk naar hun nieuwe depots in respectievelijk Versailles, Arras en Lille te begeven. Een duidelijke reden van dit verschil van overgang is niet te geven. Maar het kan geen toeval zijn dat de genoemde regimenten het hoogst stonden aangeschreven van alle Hollandse troepen. Zeker voor de Hollandse Garde gold dat Napoleon deze elitetroepen graag bij zijn eigen garde wilde voegen. Wat de verplaatsing van de cavalerie naar Frankrijk betreft kunnen ook de hoge onderhoudskosten in Holland een rol hebben gespeeld. De kosten per paard vielen in Holland een stuk hoger uit dan in Frankrijk, waardoor de verplaatsing van de huzaren en de kurassiers goed was voor de keizerlijke schatkist.2<\/a><\/sup><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n Het 11e<\/sup>\u00a0Regiment Huzaren vertrok dan ook in de tweede helft van augustus 1810 vanuit Deventer en Zutphen via Antwerpen, Mechelen, Brussel en Valenciennes naar nieuwe garnizoen in Arras (= voorheen Atrecht) in het noordwesten van Frankrijk. Eerste luitenant van Sypesteijn vertelt ietwat overdreven hierover3<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201cHet schoone regiment, dat bij het leger van de republiek der Vereenigde Nederlanden, vervolgens bij het Bataafsche leger, en daarna bij het Hollandsche leger, groot in aanzien had gestaan, was bij de officieren van het Fransche leger niet onbekend. Immers alle krijgsverrigtingen van het regiment, hadden na het jaar 1795 plaats gehad onder het oog van Fransche veldheeren, die zijnen naam meermalen op dagorders voor het geheele leger, en in berigten aan het bestuur, eervol hadden doen vermelden.\u201d <\/em><\/p>\n\n\n\n Op 30 augustus 1810 was iedereen, inclusief het depot-eskadron in Arras aangekomen. De organieke sterkte werd vastgesteld op een staf van 22 \u2018hoofden\u2019 en 17 paarden met vier eskadrons \u00e1 240 \u2018hoofden\u2019 en 200 paarden. In totaal 982 \u2018hoofden\u2019 en 817 paarden. <\/p>\n\n\n\n In juli 1811 vond te Parijs voor de Tuileri\u00ebn een grote parade plaats, waaraan het regiment deelnam. De regimentscommandant kolonel Collaert, vergezeld door de ritmeester Ramakers, opperwacht-meester Debetz en de wachtmeesters Bruijninga en P\u00e9ri\u00e9, ontving hier uit handen van keizer Napoleon de nieuwe Standaard van het regiment. Opperwachtmeester Debetz werd op de 2e<\/sup>kerstdag 1811 bevorderd tot 2e<\/sup> luitenant. <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n<\/div>\n\n\n\n Het 11e<\/sup>\u00a0Regiment Huzaren had haar oude uniform (van het voormalige 2e<\/sup>\u00a0Regiment Huzaren) mogen behouden. Ze hadden al een blauw uniform en het scharlakenrood van hun uitmonstering stond ver genoeg van de reeds gangbare\u00a0couleurs distinct<\/em>\u00a0(van de andere regimenten) af om te mogen blijven. Wel waren er bij het 11e<\/sup>\u00a0Regiment Huzaren maar liefst 196 man uit de voormalige Garde geplaatst, die allemaal nieuwe uniformen en wapens moesten krijgen. Bovendien gebruikte de Hollandse huzaren, evenals de soldaten, verouderde wapens met een afwijkend kaliber ten opzichte van de Fransen. Aanpassing had vanzelfsprekend financi\u00eble consequenties.4<\/a><\/sup>\u00a0De reden dat zoveel voormalige Gardisten naar het 11e<\/sup>\u00a0Regiment Huzaren kwamen had te maken met het feit dat keizer Napoleon zijn garde wenste te ontdoen van \u2018buitenlanders\u2019. Hij wilde alleen pure Nederlandse garde-eenheden in zijn keizerlijke garde. De Duitsers die in de cavalerieregimenten van de garde dienden gingen hiermee meestal vrijwillig over naar het 11e<\/sup>\u00a0Regiment Huzaren.5<\/a><\/sup>\u00a0In november 1810 ging de keizer nog een stapje verder en bepaalde dat met ingang van 1811 alle officieren van de artillerie, 14e<\/sup>\u00a0Regiment Kurassiers en 11e<\/sup>\u00a0Regiment Huzaren uitsluitend Hollanders mochten zijn. Een dergelijke nationalisatie zou de gevechtswaarde stimuleren en de betrouwbaarheid ervan vergroten.6<\/a><\/sup>\u00a0Dit streven zou de Keizer nooit helemaal bereiken. Hij zou zelfs later teleurgesteld raken in de betrouwbaarheid van deze (en infanterieregimenten) en daarom tijdens de latere veldtocht naar Rusland zou hij Franse officieren binnen deze regimenten plaatsen om hun betrouwbaarheid te vergroten.<\/p>\n\n\n\n Van april 1811 tot januari 1812 maakten vier compagnie\u00ebn, onder bevel van ritmeester C.A. Geisweit van der Netten, deel uit van een mobiele colonne. Deze colonne moest onwillige lotelingen en deserteurs opsporen7<\/a><\/sup>, eerst in het oostelijk deel van Belgi\u00eb daarna in Normandi\u00eb. Tijdens deze niet zo onplezierige opdracht zag hij nog wel kans om een boek over paardenkennis te voltooien en soms was er ook nog tijd voor plezier. Zo schreef hij uit oost Belgi\u00eb aan zijn vrouw \u2018Coosje\u2019 over een meisje wat hij daar had ontmoet:\u00a0<\/p>\n\n\n\n \u201cGij moet echter niet jaloers worden, schoon indien gij haar kende, zoude gij het misschien wezen, want zeldzaam heb ik een meisje aangetroffen dat mij door haar karakter en hoedanigheden meer beviel. Daarnaast heeft zij ook nog eene superbe taille. Gij weet echter dat ik anders weinig werk van den omgang van vrouwen maak.\u201d <\/em> <\/p>\n\n\n\n Aan de veldtocht in 1812 naar Rusland namen 15.000 Hollandse troepen deel. Alle drie de cavalerieregimenten (11RH, 14RK en 2RCL), het 3e<\/sup>\u00a0Regiment Garde Grenardiers, het 33e<\/sup>\u00a0Regiment Lichte Infanterie, Het 123e<\/sup>, 124e<\/sup>, 125e<\/sup>\u00a0en 126e<\/sup>\u00a0Regiment Infanterie van Linie, de batterij Rijdende Artillerie Hoogerwaard en het 1e<\/sup>\u00a0Bataljon Pontonniers. De Hollandse troepen vormden nu geen eigen Hollandse divisie, maar werden verdeeld over de Franse korpsen, divisies en brigades. Begin januari 1812 waren intussen alle compagnie\u00ebn weer terug bij 11RH in Arras en werd 11RH ingedeeld bij de Franse 9e<\/sup>\u00a0Brigade Lichte Cavalerie onder leiding van brigadegeneraal Mouriez, die verder bestond uit het Franse\u00a0\u20186e<\/sup>\u00a0r\u00e9giment chevau-l\u00e9gers.\u2019<\/em>\u00a0De 9e<\/sup>\u00a0brigade was ingedeeld bij het 3e<\/sup>legerkorps van maarschalk M. Ney. Het regiment moest op voet van oorlog worden gebracht en het aantal paarden moest vermeerderd worden tot 1100. Van de benodigde paarden zouden er 380 te Hannover en Hamburg worden geleverd. Om deze op te halen en af te richten vertrok daarom al op 15 januari 1812 een voordetachement van 5 luitenants en 280 onderofficieren en huzaren, geleid door de ritmeesters Geisweit van der Netten en Louis Crooij. Bij gebrek aan paarden marcheerden de huzaren te voet met de uitrusting op karren, een zeer vernederende ervaring voor een huzarenregiment. De tocht ging via Brussel (10 jan), Maastricht (25 jan), Wesel (31 jan), Munster (3 febr) naar Osnabr\u00fcck waar ze op 5 februari aankwamen. Ritmeester Crooij trok daarna met ruim honderd man door naar Hannover en ritmeester Geisweit van der Netten met de overigen naar Hamburg. Hier kwam hij op 13 februari aan. Nadat ritmeester Crooij zich met de opgehaalde paarden ook naar Hamburg was doorgetrokken, vertrok het gehele detachement op 28 februari uit Hamburg en kwam via Spandau op 22 april in Frankfurt a\/d Oder aan.<\/p>\n\n\n Cornelis Antonie Geisweit van der Netten<\/a><\/strong> was ritmeester bij het 11e<\/sup> Regiment Huzaren. Hij kwam in 1787 in dienst als cadet bij het oudste stamonderdeel van het Regiment Huzaren van Boreel, het korps huzaren van Rijngraaf van Salm. Hij twee eskadrons van 11RH van een totale vernietiging op 5 september 1812. Gepensioneerd als generaal-majoor titulair.<\/em><\/em><\/p>\n\n\n\n Het 11e<\/sup>\u00a0Regiment Huzaren (11RH) was op 1 februari vertrokken uit Arras en kwam op 1 februari in Ober-Olm aan. Het ging op 28 februari de Rijn over naar Leipzig. In de omgeving van Leipzig vormde het, tezamen met het Franse 4e<\/sup>\u00a0Regiment Jagers te Paard en het 2e<\/sup>\u00a0regiment Wurtembergsche chevaux l\u00e9gers, de 14e<\/sup>\u00a0Brigade Lichte Cavalerie. Deze brigade fungeerde als voorhoede van het 3e<\/sup>Corps van Maarschalk Ney. Eind april werd het detachement van de ritmeesters Geisweit van der Netten en Crooij bij Neudamm verenigd met het 11RH en werden de nieuwe paarden verdeeld over de eskadrons. De officieren van het regiment waren destijds kolonel M.J.G. Collaert, luitenant-kolonel J.C. Renno, adjudant-majoor J.C. Huismans, onder-adjudanten majoors J.G.F. Pfaff en W. van Zandhuizen, officier betaalmeester B. Dikstaal (opgevolgd door T. van den Bergh), chirurgijn-majoor J.M von Zinkgraeff en aide chirurgijn W.H. Siliakus. De ritmeesters waren C.A. Geisweit van der Netten, L. Ramakers. U.H. Huber, A.J. Hoynck van Papendrecht, H. J. C.J. van Heeckeren van Enghuizen, L.A.J. Crooij, M.L. Pijman en L.R Quaita. De 1e<\/sup>\u00a0luitenants waren R.F. de Ravallet, W.G van Kretschman, L. L. van Wiedenkeller, H.N. van Nijvenheim, A. Sloet van Oldruitenburg, J. Kramers en G.K.J.W. Wolf. De 2e<\/sup>\u00a0luitenants waren M. Nolet, G.L. C. Bouwens van der Boyen, C.T. Lambrechts, J. van Sypesteijn, W.F. van Heeckeren tot de Wiersse, J.D van Eys, J. Rendorp, J.C. Nobert. Emer. H. Gideon, A.P van de Poel, van Heijningen en E. Edeline. Vlak voor de 1812 veldtocht werden nog enkele wachtmeesters tot officier benoemd. Dit waren J. Bruyninga, C. Basters, J.H. Luesemans, W.A. Verhellow, G.H. Liewerens, C.F Morbotter en C.J. Frost.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Op 30 april werden de kantonnementen rond Leipzig verlaten en via Neudam, Wormsfeld, Friedberg, Driesen, Filehne, Schneidemuhl, Gaubitzer, Rogotno, Schelloleva en Orseba werd op 13 mei door 11RH Thorn aan de rivier de Weichsel (midden in de driehoek Danzig-Posen-Warschau) bereikt. Hier organiseerde maarschalk Ney een grote parade om de hem toebedeelde troepen te inspecteren. Daarna trokken de troepen over twee bruggen de stad binnen en brachten deze in staat van verdediging. 11RH trok door tot in de omgeving van Neumark aan de rivier Drewenza. Verder naar het oosten ontstond groot gebrek aan voer voor de paarden. Eerste luitenant Sypesteijn schrijft hierover8<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201cHet gebrek aan voeder, dat men in den opmarsch naar Thorn reeds had ondervonden, was nu zoo groot, dat het stroo der daken, in plaats van hooi, rogge in plaats van haver, tot voedsel aan de paarden moest worden gegeven. Toen begon dus reeds die ellende, die gedurende den geheelen Russische veldtogt, zoo onbeschrijfelijk groot is geweest. Aan de paarden die slecht gevoed, en door de langdurige marschen zwaar gedrukt waren, werd de tijd niet gelaten behoorlijk uit te rusten. In de voorhoede geplaatst, moesten zij telkens door groote legerafdeelingen gevolgd, voorwaarts trekken, zoodat het niet te verwonderen was dat, v\u00f3\u00f3r dat men de grenzen van Rusland overtrok, de toestand van de Fransche kavallerie, aan velen reeds bezorgheid verwerkte.\u201d<\/em> <\/p>\n\n\n\n Omdat 11RH op 22 mei weer terug ingedeeld werd bij de oorspronkelijke 9e<\/sup>\u00a0Brigade (verder op dit moment bestaande uit een regiment Wurtembergsche jager en het 6e<\/sup>\u00a0regiment Lansiers9<\/a><\/sup>), keerde het terug naar Thorn. Op 1 juni werd de hoofdofficier toegevoegd van 11RH, luitenant-kolonel Renno, overgeplaatst naar het Franse 5e<\/sup>\u00a0Regiment Huzaren. Twee nieuwe Franse luitenant-kolonels10<\/a><\/sup>\u00a0werden bij 11RH geplaatst, maar deze werden met de nodige argwaan bekeken.\u00a0<\/p>\n\n\n De aanval op Rusland begint<\/strong><\/p>\n\n\n\n Al voortmarcherend bereikte 11RH op 20 juni het stadje Kalwary en trok door naar St. T\u00f6cken (Pools \u2013 Saintaka). Hier hield generaal Mouriez een inspectie over zijn troepen. Op 23 juni werd Debelen aan de grensrivier Niemen bereikt. Op 24 juni werd de aanval ingezet. Deelnemer aan de veldtocht eerste luitenant van Sypesteijn die zeer kritisch is op het gebruik van lichte cavalerie door Napoleon tijdens deze campagne schrijft over de eerste schermutselingen11<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201ceen zwaar kanonvuur kondigde den 24 Juni reeds aan, dat de Russen het slaan der bruggen over de rivier trachteden te beletten, doch door de bewegingen van het Fransche leger misleid, omtrent het punt waar de overgang zou geschieden, waren de krachten van den vijand niet op het goede punt vereenigd, en daarom werden tussen Kowno en Pon\u00e9mouny drie schoone pontonbruggen zonder veel moeite over de Niemen geslagen. Diezelfden dag trok een ook groot gedeelte van het 1e<\/sup> legerkorps en ook de Keizer, de rivier over, de Russen daarna van alle zijden terugdrijvende.\u201d <\/em> <\/p>\n\n\n\n Ook 11RH stak de rivier Niemen over via een pontonbrug, \u00e9\u00e9n dag later op 25 juni \u2019s morgens om 8 uur. Een ooggetuige12<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201cHet was een prachtig gezigt, te zien hoe de troepen in groote tenue gekleed, onder afwisselen heerlijk krijgsmuzijk op dien schoonen dag, toen de zonnestralen, welke duizenden wapenen deden schitteren, van de bruggen over de bergen in de vlakten nederdaalden; maar het was ook toen, dat zeker de dapperste onder allen, niet ontveinsde, dat na zulk een heerlijk krijgstooneel hachelijke oogenblikken geboren en bloedige slagen toegebragt zouden worden.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Het 3e<\/sup>\u00a0legerkorps van Maarschalk Ney zette de mars over de linkeroever van de Wilna voort. De beiden brigade lichte kavalerie (9e<\/sup>en 14e<\/sup>) vervolgden de vijand in draf. Doel was om het Russische leger (30.000 man sterk) af te snijden van de Russische hoofdmacht en Wilna (nu Vilnius) te veroveren, het eerste belangrijke aanvaldoel van de Franse legers.\u00a0<\/p>\n\n\n\n 11RH had het zwaar. Het tempo van opmars lag hoog. Van Sypesteijn schrijft13<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201cHet onophoudelijk doortrekken van de engten en het doorwaden van kleine riviertjes, maakten de paarden, die daarenboven niets dan nat voeder kregen, zoo vermoeid, dat men zich gelukkig achtte, dat de vijand geenen stand gehouden had. Die verkeerde bewegingen, om met 4 man naast elkander, ja zelfs met pelotons, gedurende 6 \u00e1 8 uren, zonder ophouden in draf door te rijden, waardoor telkens bij het doorrijden der engten en het volgen van smalle wegen moest worden afgebroken, en de achtersten altijd in galop de voorsten moesten inhalen, gaven aan de twee brigadesn eenen eersten onoverkomelijken knak.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Een voorbeeld van het \u2018voortjagend\u2019 tempo is de opdracht die het eskadron van ritmeester Geisweit van der Netten kreeg om een \u2018jukbrug\u2019 (voetbrug) bestemd voor het 3e<\/sup> legerkorps te gebruiken om de Wilna te overschrijden. Toen maarschalk Ney daar aankwam en zag dat deze jukbrug nog niet af was, gaf hij het eskadron opdracht de rivier te paard te doorwaden en vervolgens de wegen naar Wilna te verkennen en tot Suderwa op te rukken. <\/p>\n\n\n\n De Wilna wordt overgestoken.<\/strong><\/p>\n\n\n\n Op 29 juni stak de rest van 11RH de rivier de Wilna over. Een poging om twee Russische eskadrons van hun eigen troepen af te snijden mislukte. Van Sypesteijn[1]<\/sup><\/a>:<\/p>\n\n\n\n \u201cBij een dorp dat door het eskadoron werd doorgetrokken, trachtte men 2 eskadrons Russsiche Hussaren, bij den overtogt over een riviertje van den weg op Wilna af te snijden, hetgeen zou zijn gelukt, indien de kolonel Collaert, die met het overige gedeelte van het regiment de rivier overtrok, den vijand bij tijds van de andere zijde had kunnen aanvallen. Die aanval te laat beproefd wordende, mislukte te poging, die in een ander geval voor het regiment een schoon krijgsbedrijf had kunnen opleveren.\u201d<\/em> <\/p>\n\n\n\n Om Wilna te veroveren werd op 1 juli aan de 9e<\/sup>\u00a0Brigade Lichte Cavalerie opdracht gegeven om een snelmars uit te voeren. Dit werd uitgevoerd voorop 11RH. Van Sypestein schrijft14<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201cvan \u2019s morgens 2 tot \u2019s avonds 10 ure, en den volgenden dag van \u2019s morgens 6 tot des achternamiddags rukte de brigade voorwaarts en bereikte het dorpje Labonary, waaruit de Hussaren eene verkenning deden, welke de zekerheid gaf dat de vijand, die streek reeds verlaten had. Van het 3e<\/sup> legerkorps reeds 7 uren verwijderd zijnde, ging men niet mee voorwaarts, maar nam eene stelling in, waar zich de 14e<\/sup> brigade van den generaal Beurman en eene batterij Wurtembergsche rijdende artillerie, met de 9e<\/sup> brigade vereenigde.<\/em>” <\/p>\n\n\n\n Het regiment begon nu al paarden te verliezen door ondervoeding, ondermeer veroorzaakt door de \u2018verschroeide aarde\u2019 tactiek van de Russen: <\/p>\n\n\n\n \u201cDe russen hadden in hunnen terugtogt reeds alle fourage-magazijnen verbrand; daardoor was er aan voeder groot gebrek, hetwelk oorzaak was, dat het regiment vele paarden verloor.\u201d<\/em> <\/p>\n\n\n\n Op 20 juli werd de rivier Duna bereikt en op 23 juli overschreden.\u00a0\u00a0\u00a0Het oversteken van deze snelstromende rivier ging niet gemakkelijk15<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201chet 6e<\/sup> regiment lanciers, dat het 11e<\/sup> regiment Hussaren voorafging, had even als het regiment Hussaren dat hen volgde, veel moeite den anderen oever te bereiken, en moesten alle handpaarden en een aantal slecht bereden manschappen, aan de overzijde achterlaten.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n De stad Polotsk, ongeveer 200 km van Minsk, werd door de Fransen veroverd, geplunderd en daarna in brand gestoken. De beide cavaleriebrigades bivakkeerden in de voorstad van Polotsk. Op 26 juli werd Woronowo bereikt, waar de 14e<\/sup> brigade zich had onderscheiden door 100 Russische huzaren gevangen te nemen. Op 29 juli werd Witebsk ingenomen<\/p>\n\n\n\n (\u201calwaar de grond nog met lijken overdekt was, ten gevolge van den slag, welke daar den vorigen dag aan de Russen was geleverd.\u201d)<\/em> <\/p>\n\n\n\n en bereikte 11RH Luwiza. Daarna lag 11RH tot 7 augustus in opstelling voor Leontschevo. Deze plaats was door de vijand intussen verlaten. Het regiment had toen al meer dan 400 paarden verloren en de overgebleven paarden waren in zeer slechte conditie. Van Sypesteijn schrijft over de conditie van de paarden met pijn in zijn hart16<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201chet 11e<\/sup> regiment Hussaren had, toen zij tot de rivier de Niemen was genaderd, reeds 200 paarden verloren, en sedert dien tijd was het verlies meer dan verdubbeld; de overgeblevene paarden voor het grootste gedeelte gedrukt, waren in eenen slechten staat, de manschappen hadden, even als de paarden, gebrek aan alles; vele hadden moeten achterblijven; zoodat het geheel weinig geschikt was, om eene van allen voorraad ruim voorziene en goed zamengestelde legerafdeeling, het hoofd te bieden.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Begin augustus werden de eenheden van de Grande Arm\u00e9e weer geconcentreerd. De stelling bij Smolensk moest worden doorbroken om de opmars naar Moskou voort te kunnen zetten. 11RH werd nu ingezet om verband te houden tussen twee Franse cavaleriedivisies die vooruit waren geschoven om de Russische graaf Platow, Hetman der kozakken te verslaan. Dit laatste gelukte. Twee eskadrons van 11RH (onder leiding van luitenant-kolonel Mott\u00e9 en ritmeester Geisweit van der Netten) voerder offensieve verkenningen uit tot meerdere uren voor de eigen stellingen. De eenheid van ritmeester Geisweit van der Netten onderscheidde zich bij de terugtocht onder druk van de Russen. Hij verdeelde zijn eenheid in kleine groepen en liet de huzaren op terreinhoogtes opzichtig stelling kiezen, waardoor de Russen de daadwerkelijke sterktes overschatten en voorzichtiger werden. Op 9 augustus volgde 11RH de tocht van het 3e<\/sup>\u00a0legerkorps naar Moghilnia en Elis\u00e9\u00e9vo. Hier voegde ritmeester Hoynck van Papendrecht zich met 100 man, nieuwelingen en achterblijvers en enige nieuwe paarden bij het regiment. In de nacht van 13 op 14 augustus werd aangesloten bij der rest van de Franse troepen, bij het plaatsje Khomino aan de Dnjepr.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Op 14 augustus werd direct de Dnjepr overgestoken. Van Sypesteijn schrijft hierover17<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201cde overtogt over die rivier, welke stroom eene beduidende snelheid heeft, en welke oevers zeer steil zijn was thans niet zoo ongemakkelijk, daar zij in het heerschende jaargetijde niet breed en ook niet diep was. Door de verschillende legerkorpsen werd zij op onderscheidene plaatsen beproefd; zoo trok het voetvolk en de artillerie, den 14 Augustus te Khomino, de daar over de rivier geslagen brug, over; terwijl de kavallerie den stroom doorwaardde. De overtogt geschied zijnde, sloeg het 3e<\/sup> legerkorps den weg naar Krasnoi in en rukte met snelheid voort om daardoor te trachten het Russische korps van den Prins Bagration , van het leger daar het bij behoorde, af te snijden.\u201d<\/em> <\/p>\n\n\n\n Na een lange zware mars, overhaast en zonder te wachten op artillerie, werd 11RH ingezet bij Krasnoje aan de Dnjepr, zuidwest van Smolensk om te proberen de vijand te omtrekken. Eerste luitenant van Sypesteijn beschrijft de actie18<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201cHet hoofd van deze brigade (= de 9e<\/sup> brigade van Mouriez) steeds in draf marcherende, was het overige der kolonne, daar het doortrekken van Krasnoi en andere engten slechts met vier man naast elkander had kunnen geschieden, verpligt geweest meer dan een half uur in den gestrekten galop te volgen; waardoor, v\u00f3\u00f3r dat het gevecht zou beginnen, zoowel de manschappen als de paarden, zeer vermoeid waren. Een adjudant van den Koning van Napels, die den generaal Mouriez het ongenoegen van den bevelhebber over zijn lang dralen betuigde, beval op dat oogenblijk den aanval onverwijld te doen. Zonder nadere aanwijzing van hetgeen moest gebeuren, zonder de komst van de rijdende artillerie die zich nog achter de brigade bevond, af te wachten, gelastte de generaal Mouriez de eskadrons in gesloten kolonne te vormen, de sabel te trekken, de paarden in galop te zetten en den aanval te doen<\/em>“<\/p>\n\n\n\n De vijand stond, door een lage heuvelrug aan het oog onttrokken, achter een stuk moerasachtig grond in \u00e9\u00e9n massief blok opgesteld. De aanval was dapper, maar mislukte tot driemaal toe. Van Sypesteijn gaat verder met zijn gedetailleerd verhaal en wijt het falen aan slecht leiderschap19<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201cde heuvelachtige gesteldheid van het terrein was oorzaak dat de kolonne, welke regts van den weg voorttrok, den vijand eerst bij het overrijden van eene hoogte, op ruim 500 schreden van hem verwijder, ontdekte, doen de brigade Beurman (= 14e<\/sup> brigade) met het 7e<\/sup> regiment Hussaren van de tegenovergestelde zijde aanrukte, om de Russen den terugtogt af te snijden. De generaal Newerowski had, toen hij zag dat de infanterie alleen door kavallerie werd bedreigd, zijne infanterie eerst geplaatst in eene trapsgewijze orde (en \u00e9chellon), daarna met brigades in gesloten kolonnes, en eindelijk ze tot eene gesloten massa, in quarr\u00e9 van 70 of 80 man in het front; waarvan het voorste gelid, met het geweer geveld, op de knie\u00ebn laag. Het 11e<\/sup> regiment regiment Hussaren moest den aanval tegen dien drom van voetvolk, regtuit, het regiment Wurtembergsche jagers te paard, tegen den regter hoek en het Fransche regiment lanciers No.6, tegen de regterzijde, elke regiment in gesloten kolonnen, met eskadrons gevormd, doen\u2026\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n ..[..]..De aanval geschiedde met de grootste en zoodanige dapperheid, zoo schrijft een ooggetuige, dat zijn bij minder hoofdfeilen in de beschikkingen en aanvoering, waarschijnlijk eene gunstige uitkomst zou hebben doen verkrijgen, doch die thans door deze vruchteloos werd gemaakt. De snelle gang, waarmede men zich bewoog, deed in deze ondoelmatig aangenomen orde van gesloten kolonnes, weldra den kleinen afstand van tien schreden tusschen de eskadrons verliezen, en veroorzaakte verwarring, die nog grooter werd, toen de keurkompagnie van het regiment Hussaren uit oude gedienden zamengesteld, met moeite eene, op 50 schreden afstand van den vijand zich bevindende moerassige plaats, doorkwam, waardoor de volgende Hussaren links trokken en dus niet regtstreeks op den vijand konden indringen.<\/em><\/p>\n\n\n\n Alles week bij het toenemend vuur des vijands naar de overzijde van den grooten weg, alwaar het de officieren gelukte de Hussaren stand te doen houden. Kort daarop kwam de luitenant-kolonel La Motte onbezonnen aangerend, en kommandeerde: \u201cEskadron voorwaarts! Attaqueert!\u201d vooruitrennende volgde hem het gehele korps, dat nog niet behoordelijk tot verademing was kunnen komen. Thans tegen de regter achterzijde van de massa infanterie aanrukkende waren zij er nauwernood binnen het bereik van het geweervuur genaderd, of dat geweervuur deed de Hussaren weder zijwaarts afwijken, tot achter den thans regts bevindenden grooten weg waar het regiment op nieuw vereenigd werd.<\/em><\/p>\n\n\n\n De generaal Bordesoul had nauuwelijks de Hussaren toegeroepen den aanval te hernieuwen, wilde men de roem der overwinning niet door de andere regimenten laten behalen, of het regiment rukte, zonder den tijd te hebben gehad den troep behoorlijk te verzamelen, voor de derde maal tegen den vijand op; terwijl thans eene batterij van de Wurtembergsche rijdende artillerie haar vuur geopend had van de hoogte, op welke de Hussaren stonden, toen zij den eersten aanval zouden doen.\u00a0Tot bij het quarr\u00e9 genaderd, werd een aanval van het 4e<\/sup>\u00a0regiment jagers te paard, welke met veel nadruk was gedaan, afgeslagen<\/em>20<\/a><\/sup>Teruggedreven wierp het zich in verwarring op het 11e<\/sup>\u00a0regiment Hussaren, dat in de vlugt medegesleept wed, waardoor eene zoodanige wanorde ontstond, dat met geene mogelijkheid de troep behoorlijk tot staan kon worden gebragt.\u00a0<\/em><\/p>\n\n\n\n De Russische infanterie wist echter van geen wijken21<\/a><\/sup>\u00a0en trok zich na het vallen van de duisternis onder dekking van eigen cavalerie terug. 11RH verloor hierbij 8 doden en 21 gewonden. De Fransen als geheel hadden ruime 300 man verloren.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Gevechten bij Smolensk <\/strong><\/p>\n\n\n\n De volgende dagen dekte de 9e<\/sup>\u00a0Brigade de linkerflank van het 3e<\/sup>\u00a0Franse Corps. Het regiment had hierbij alleen enige schermutselingen met groepjes kozakken. De Russen werden bij Smolensk op 16 augustus ten koste van grote verliezen aan beide zijden verdreven en trokken zich terug op een stelling die ongeveer 100 km voor Moskou bij Borodino lag. Het 3e<\/sup>\u00a0Corps volgde de terugtrekkende Russen, waarbij de 9e Brigade de achterhoede beschermde. Sypestein schrijft over de betrokkenheid van 11RH bij deze gevechten22<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201cHet 11e<\/sup> regiment Hussaren, dat behalve aan eenige schermutselingen met de kozakken, die de voorposten telkens verontrusten, geen deel had genomen aan het gevecht, was op eene hoogte, op eenigen afstand van de rivier opgesteld, waar het den 18 en 19 Augustus, tot \u2019s middags ten 3 uren bleef bivouacqueren. Langs de boorden van de Djnepr rukte het toen tot vlak voor Smolensk voort, ging die rivier over, en volgde tot \u2019s avonds 11 uren, den weg die naar Moskou leidde, alwaar het zich plaatste op eenen hoogen berg te Walutina-Gora, die even te voren, na een zeer bloedig gevecht, door het leger, waarbij de brigade ligte kavallerie Beurman, 7 officieren en 180 man verloren had, op den vijand was veroverd, in eene stelling in het gezigt van den vijand, die, gedekt door eene groote magt kavallerie, in de beste orde terug trok. <\/em><\/p>\n\n\n\n 11RH trok hierna verder in de richting van Moskou23<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n \u201cDen volgenden dag, den 20 Augustus, des morgenst ten 5 ure, verliet het regiment weder den berg, trok over het slagveld van den vorigen dag, dat met lijken bedekt was, 3 uren voorwaarts, en nam met de onderscheidenen regimenten kavallerie en de rijdende batterijen, eene nieuwe stelling in, waarin het tot den 22 Augustus bleef. Dien dag en de twee daarop volgende dagen, volgde het den weg naar Moskou, en werd toen, met de beide brigade ligte kavallerie van het 3e<\/sup> legerkorps bij de achterhoede geplaatst. Dat korps hun voorbijgetrokken zijnde, vervolgde het regiment den weg tot Dorogobusch, alwaar het den 26sten aankwam.\u201d<\/em> <\/p>\n\n\n\n In de laatste week van augustus werden vier ritmeesters en vier luitenants overgeplaatst naar Franse huzarenregimenten en vervangen door enkele Franse officieren. <\/p>\n\n\n\n De overigen gaten werden opgevuld met bevorderingen. De ritmeesters M.L. Pijnman, H.J.C.J. van Heeckeren van Enghuijzen en L.R Quaita gingen alle drie naar het 8e<\/sup> regiment Hussaren. Ritmeester L.A.J. Crooij werd naar het 11e<\/sup>regiment Jagers te Paard overgeplaatst. 1e<\/sup> luitenant A. Sloet van Oldenruitenburg ging naar het 6e<\/sup> regiment Hussaren, 1e<\/sup> luitenant L.L. van Wiedenkeller naar het 8e<\/sup> regiment Hussaren, 2e<\/sup> luitenant J. van Sijpesteijn met bevordering als 1e<\/sup> luitenant naar 9e<\/sup>regiment Hussaren. De 2e<\/sup> luitenants E.J.A.P. van de Poel van Heijningen, beiden naar 7e<\/sup> regiment Hussaren. <\/p>\n\n\n\n Zelfs de betaalmeester (B. Dikstaal) werd overgeplaatst. Als kapitein ging hij naar het 6e<\/sup> regiment Hussaren. <\/p>\n\n\n\n De beide wachtmeesters Bruijninga en Basten werden tot 2e<\/sup> luitenant bevorderd.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n Nadat bij Dorogobusch op 27 augustus de Dnjepr was overgestoken ging de tocht naar Moskou verder via Wiasma en Gjatsk dat op 1 september werd bereikt: <\/p>\n\n\n\n \u201cwelke stad, door de Russen verlaten, op vele plaatsen in den brand gestoken was.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Op 1 september werd wachtmeester Caspar Morbotter die met een aantal tirailleurs een bos doorzocht, omsingeld door zo\u2019n 150 kozakken. Hij hield stand en dit gevecht leidde uiteindelijk tot inzet van de gehele 9e<\/sup>\u00a0Brigade tegen 5.000 Russische troepen. Eerste luitenant Sypesteijn (net overgeplaatst naar het 9e<\/sup>\u00a0regiment Hussaren) vertelt over dit gevecht24<\/a><\/sup>:<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/11e-Regiment-Huzaren.jpeg\")
<\/a>![\"\"](\"https:\/\/www.huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/Cornelis-Antonie-Geisweit-van-der-Netten-.png\")
<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/Uniformen-van-het-11e-Regiment-Huzaren-1.png\")
![\"\"](\"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/1812-Veldtocht-naar-Moskou-en-terugtocht-1.png\")
![\"\"](\"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/11e-regiment-Hussaren-in-1810.png\")
<\/a>![\"\"](\"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/Huzaren-van-het-1e-11e-en-7e-Regiment.-Gustave-David-1812.-Collectie-Nationaal-Militair-Museum-Soesterberg-720x1024.jpg\")
<\/a>