![Regimentsadjudant<\/a>) Auke Posthumus blikt in](\"https:\/\/www.huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/12\/IMG_8995.jpeg\"){kind=link}
Op 3 november 2007 rijdt de toen 21 jarige korporaal-1 Ronald Groen bij de Baluchi-vallei met zijn Fennek op een bermbom. Hij overleeft het niet. Adjudant Auke Posthumus en korporaal Metze Klazema zitten bij hem in het voertuig. Zij raken ernstig gewond. <\/p>\n\n\n\n
Auke Posthumus heeft er al vier uitzendingen op zitten – twee keer naar Bosni\u00eb, een keer Cyprus en een keer naar Afghanistan – als hij in 2007 in Uruzgan terechtkomt. Als opvolgend pelotonscommandant (opa) van 43 Brigade Verkenningspeloton (43BVE) is hij continu op pad om informatie te vergaren over het terrein en de Taliban. “Met onze waarnemingsmiddelen konden we veel betekenen, met name ‘s nachts”, vertelt Posthumus. “We deden van alles: gebiedsverkenningen, oorverkenningen (voor kleinere, specifieke locaties), konvooien beveiligen. Maar ook zogenoemde “move-to-contact”-verkenningen. Dan reden we het gebied in om vuur uit te lokken van de vijand, zodat wij wisten waar ze zaten en ze konden beschieten met eigen of indirect vuur”.<\/p>\n\n\n\n
In het najaar van 2007 maakt zijn verkenningseenheid, als onderdeel van de battlegroup, deel uit van operatie Spin Ghar. Het doel is de Baluchi-vallei onder controle te krijgen. <\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/www.huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/04\/Checkpoint_03__2025-2-735x1024.png\")
<\/a><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n\n\n\n\nOp 2 november krijgt zijn pelotonscommandant de opdracht om net buiten de vallei contact te maken met een (Nederlands) Provinciaal Reconstructie Team, om te peilen wat er onder de burgerbevolking leeft. Er is namelijk nog al wat. gevechtscontact geweest in aanloop naar het innemen van de vallei. Na deze opdracht zou de verkenningseenheid zich weer voegen bij de D-compagnie van 13 Infanteriebataljon LMB in de omgeving van de Baluchi-vallei.<\/p>\n\n\n\n
Posthumus rijdt deze keer met zijn Fennek voorop, met Ronald Groen achter het stuur. Ze rijden in een gebied waar al veel verplaatsingen van de battlegroup zijn geweest. Ze volgen het laatste stuk een duidelijk vers spoor dat geen onderbrekingen heeft. Maar toch gaat het hopeloos mis.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
Ik had enorm veel pijn aan mijn hoofd, rug en benen. Door de drukgolf was ik uit mijn voertuig geslagen”. <\/strong><\/h2>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n“We reden over een drukplaat, waarmee een bermbom tot ontploffing kwam. Waarschijnlijk is de batterij van die bermbom pas later geplaatst. Het volgende moment dat ik mij kan herinneren werd ik wakker op de achterkant van ons voertuig. Ik had enorm veel pijn aan mijn hoofd, rug en benen. Door de drukgolf was ik uit mijn voertuig geslagen”. <\/p>\n\n\n\n
Rollercoaster<\/h3>\n\n\n\n
Auke staat op het moment van de aanslag op zijn stoel en dat redt zijn leven. “Anders was ik niet het voertuig uit geslingerd en had ik het niet kunnen navertellen. Ook mijn collega Metze werd uit de Fennek gelanceerd. Hij liep een schedelbasisfractuur op. Ronald had helaas niet het “geluk” gelanceerd te worden.” Hoewel Posthumus zijn kaak op meerdere plekken heeft gebroken en zijn verhemelte kapot is, kruipt hij naar voren om Ronald te gaan helpen. Als hij naar binnen kijkt, ziet hij compleet verwoesting en constateert dat Ronald dood is. “Vervolgens heb ik nog naar de collega’s die arriveerden geroepen dat ze ‘nabij beveiliging’ moesten regelen, maar daarna raakte ik in shock. Het duurde ongeveer anderhalf uur voordat de helicopter (medevat) kwam, maar in mijn beleving was dat maar een kwartiertje.”<\/p>\n\n\n\n
\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.huzarenvanboreel.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/04\/Scherm\u00adafbeelding-2025-04-23-om-19.29.06-744x1024.png\")
<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n\nMet een helicopter worden Auke en Metze naar Tarin Kowt gebracht, waar de medics hen stabiliseren en verder vervoeren naar het hospitaal in Kandahar. Niet lang daarna vliegen ze samen in een internationaal gewondentransport, ‘een bak ellende’, naar Birmingham en eindigen uiteindelijk in het Centraal Militair Hospitaal in Utrecht. “Je zit dan in een emotionele rollercoaster. IK was kapot van het overlijden van Ronald. Maar ook blij en emotioneel om mijn vrouw en 4-jarige dochter weer te zien.”<\/p>\n\n\n\n
In het CMH krijgt Auke regelmatig bezoek van collega’s van 43BVE en ook in die periode die volgt wordt hij goed opgevangen. “Dat heeft de eenheid goed gedaan! Die aandacht was niet vanzelfsprekend, want ze waren toen zelf aan het opwerken naar een uitzending. <\/p>\n\n\n\n
Ook heb ik later een andere functie gekregen in de eskadronsstaf. Daar had ik meer ruimte om alles een plek te geven en kon ik mijn als onderofficier verder ontwikkelen. Dat hier oog en oor voor was, heb ik zeer gewaardeerd.”<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
Rusteloos<\/h3>\n\n\n\n
Die ruimte heeft Auke hard nodig. Zijn fysieke herstel duurt ongeveer een jaar, maar psychisch zit hij nog niet lekker in zijn vel. “Ik zat nog met mijn hoofd in Afghanistan, was compleet hyper. Zeker de eerste jaren was ik rond 3 november, de datum dat Ronald sneuvelde, heel rusteloos”, beschrijft hij zijn toestand. “We hebben daar veel goede dingen op het gebied van verkenning kunnen doen, maar een gitzwarte bladzijde. Op mijn manier heb ik alles een plaats kunnen geven. Ik heb geleerd over te praten, maar er gaat geen week voorbij dat ik er niet aan denk. Een bezoek aan de psychiater is niet aan de orde. Wel heb ik ooit een sessie met gewonde collega’s meegemaakt, maar daar voelde ik mijn niet thuis. Het is goed dat Defensie dit opzet, maar voor mijn werkte dat toen niet. Als de mensen om mij heen signalen hadden gekregen dat het minder met mij zou gaan, dan had ik die stap wel gezet, maar dat is niet zo geweest. Het nukkige en rusteloze rond 3 november is iets wat moet slijten.”<\/p>\n\n\n\n
“Ik merk dat ik als stugge Fries emotioneler ben geworden als dingen mij raken”<\/strong><\/h2>\n\n\n\nVooral de opvang binnen 43 BVE en het contact met de collega’s binnen het peloton waarmee hij op uitzending is geweest, helpen Auke de goede kant op. Al snel besluiten ze om ieder jaar vlak voor de sterfdag van Ronald bij elkaar te komen, om te praten’, stomen en te verwerken’ en om de dag erna, op 3 november, bij zijn graf in Epe te herdenken. “Dat doen we nu al zeventien jaar lang, met een vaste groep van ongeveer zestien collega’s, samen met de vader en moeder van Ronald en zijn zus met haar gezin. De eerste keer dat we dit organiseerden, zag ik dat iedereen er op zijn manier last van had en moest er enorm ‘gestoomd’ worden. We dragen op die manier met elkaar het leed.<\/p>\n\n\n\n
Kwetsbaar opstellen<\/h3>\n\n\n\n
De manier waarop Auke binnen de eenheid wordt opgevangen, maakt ook dat hij drie maanden na de aanslag alweer aan de slag gaat. Er is altijd wel een luisterend oor binnen de eenheid. “Er zit toch ergens een kras op de plaat. Het helpt enorm als je iemand bent die durft te praten en zich kwetsbaar kan opstellen. Desnoods met een pot bier, maar je moet praten merkte ik. Dan verloopt de verwerking makkelijker. Doe je dit niet, dan gaat het wringen. Van dingen opkroppen wordt niemand beter. Ik heb er nu zelf ook meer begrip voor als collega’s met iets priv\u00e9 zitten. Dan zeg ik “ga naar huis en regel het” of we verwijzen ze door naar de eerstelijnshulpverlening binnen Defensie. Daar ben ik minder strak in dan voor de aanslag. Het heeft natuurlijk ook met de levensfase te maken waarin ik nu zit. Je wordt een jaartje ouder. Ik merk dat ik als “stugge Fries” emotioneler ben geworden als dingen mij raken. Mijn motto is nu: koester wat je dierbaar is en besteed daar tijd aan… you never miss it till it’s gone.”<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Uit CheckPoint 03, April 2025 | door Johan Kroes | Foto’s Paul Tolenaar Ooggetuige en \u2018covermodel\u2019 (onze Regimentsadjudant) Auke Posthumus blikt in deze uitgave van CheckPoint terug op zijn missie in Afghanistan. Op 3 november 2007 rijdt de toen 21 jarige korporaal-1 Ronald Groen bij de Baluchi-vallei met zijn Fennek op een bermbom. Hij overleeft … Lees verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[30],"tags":[],"class_list":["post-56879","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-algemeen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56879","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=56879"}],"version-history":[{"count":22,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56879\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":56950,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56879\/revisions\/56950"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=56879"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=56879"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=56879"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\nMet een helicopter worden Auke en Metze naar Tarin Kowt gebracht, waar de medics hen stabiliseren en verder vervoeren naar het hospitaal in Kandahar. Niet lang daarna vliegen ze samen in een internationaal gewondentransport, ‘een bak ellende’, naar Birmingham en eindigen uiteindelijk in het Centraal Militair Hospitaal in Utrecht. “Je zit dan in een emotionele rollercoaster. IK was kapot van het overlijden van Ronald. Maar ook blij en emotioneel om mijn vrouw en 4-jarige dochter weer te zien.”<\/p>\n\n\n\n
In het CMH krijgt Auke regelmatig bezoek van collega’s van 43BVE en ook in die periode die volgt wordt hij goed opgevangen. “Dat heeft de eenheid goed gedaan! Die aandacht was niet vanzelfsprekend, want ze waren toen zelf aan het opwerken naar een uitzending. <\/p>\n\n\n\n
Ook heb ik later een andere functie gekregen in de eskadronsstaf. Daar had ik meer ruimte om alles een plek te geven en kon ik mijn als onderofficier verder ontwikkelen. Dat hier oog en oor voor was, heb ik zeer gewaardeerd.”<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
Rusteloos<\/h3>\n\n\n\n
Die ruimte heeft Auke hard nodig. Zijn fysieke herstel duurt ongeveer een jaar, maar psychisch zit hij nog niet lekker in zijn vel. “Ik zat nog met mijn hoofd in Afghanistan, was compleet hyper. Zeker de eerste jaren was ik rond 3 november, de datum dat Ronald sneuvelde, heel rusteloos”, beschrijft hij zijn toestand. “We hebben daar veel goede dingen op het gebied van verkenning kunnen doen, maar een gitzwarte bladzijde. Op mijn manier heb ik alles een plaats kunnen geven. Ik heb geleerd over te praten, maar er gaat geen week voorbij dat ik er niet aan denk. Een bezoek aan de psychiater is niet aan de orde. Wel heb ik ooit een sessie met gewonde collega’s meegemaakt, maar daar voelde ik mijn niet thuis. Het is goed dat Defensie dit opzet, maar voor mijn werkte dat toen niet. Als de mensen om mij heen signalen hadden gekregen dat het minder met mij zou gaan, dan had ik die stap wel gezet, maar dat is niet zo geweest. Het nukkige en rusteloze rond 3 november is iets wat moet slijten.”<\/p>\n\n\n\n
“Ik merk dat ik als stugge Fries emotioneler ben geworden als dingen mij raken”<\/strong><\/h2>\n\n\n\nVooral de opvang binnen 43 BVE en het contact met de collega’s binnen het peloton waarmee hij op uitzending is geweest, helpen Auke de goede kant op. Al snel besluiten ze om ieder jaar vlak voor de sterfdag van Ronald bij elkaar te komen, om te praten’, stomen en te verwerken’ en om de dag erna, op 3 november, bij zijn graf in Epe te herdenken. “Dat doen we nu al zeventien jaar lang, met een vaste groep van ongeveer zestien collega’s, samen met de vader en moeder van Ronald en zijn zus met haar gezin. De eerste keer dat we dit organiseerden, zag ik dat iedereen er op zijn manier last van had en moest er enorm ‘gestoomd’ worden. We dragen op die manier met elkaar het leed.<\/p>\n\n\n\n
Kwetsbaar opstellen<\/h3>\n\n\n\n
De manier waarop Auke binnen de eenheid wordt opgevangen, maakt ook dat hij drie maanden na de aanslag alweer aan de slag gaat. Er is altijd wel een luisterend oor binnen de eenheid. “Er zit toch ergens een kras op de plaat. Het helpt enorm als je iemand bent die durft te praten en zich kwetsbaar kan opstellen. Desnoods met een pot bier, maar je moet praten merkte ik. Dan verloopt de verwerking makkelijker. Doe je dit niet, dan gaat het wringen. Van dingen opkroppen wordt niemand beter. Ik heb er nu zelf ook meer begrip voor als collega’s met iets priv\u00e9 zitten. Dan zeg ik “ga naar huis en regel het” of we verwijzen ze door naar de eerstelijnshulpverlening binnen Defensie. Daar ben ik minder strak in dan voor de aanslag. Het heeft natuurlijk ook met de levensfase te maken waarin ik nu zit. Je wordt een jaartje ouder. Ik merk dat ik als “stugge Fries” emotioneler ben geworden als dingen mij raken. Mijn motto is nu: koester wat je dierbaar is en besteed daar tijd aan… you never miss it till it’s gone.”<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Uit CheckPoint 03, April 2025 | door Johan Kroes | Foto’s Paul Tolenaar Ooggetuige en \u2018covermodel\u2019 (onze Regimentsadjudant) Auke Posthumus blikt in deze uitgave van CheckPoint terug op zijn missie in Afghanistan. Op 3 november 2007 rijdt de toen 21 jarige korporaal-1 Ronald Groen bij de Baluchi-vallei met zijn Fennek op een bermbom. Hij overleeft … Lees verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[30],"tags":[],"class_list":["post-56879","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-algemeen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56879","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=56879"}],"version-history":[{"count":22,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56879\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":56950,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56879\/revisions\/56950"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=56879"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=56879"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=56879"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Uit CheckPoint 03, April 2025 | door Johan Kroes | Foto’s Paul Tolenaar Ooggetuige en \u2018covermodel\u2019 (onze Regimentsadjudant) Auke Posthumus blikt in deze uitgave van CheckPoint terug op zijn missie in Afghanistan. Op 3 november 2007 rijdt de toen 21 jarige korporaal-1 Ronald Groen bij de Baluchi-vallei met zijn Fennek op een bermbom. Hij overleeft … Lees verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[30],"tags":[],"class_list":["post-56879","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-algemeen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56879","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=56879"}],"version-history":[{"count":22,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56879\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":56950,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56879\/revisions\/56950"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=56879"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=56879"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/huzarenvanboreel.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=56879"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}