Dagblad De Stentor, regio Epe | Door: Alice van Eijk 13-08-2021
De internationale troepenmacht heeft de hielen amper gelicht in Afghanistan of de taliban nemen weer in rap tempo bezit van het land. 24 Nederlandse militairen lieten er sinds 2001 het leven. Met hart en ziel bouwden ze aan een toekomst die nu volledig in duigen valt. Ronald Groen uit Epe was één van die militairen. ‘Ronald heeft zijn leven gegeven voor de mensen daar, maar ze zijn terug bij af. Dat is heel wrang’.
Het nieuws dat ook Tarin Kowt, de hoofdstad van de Afghaanse provincie Uruzgan, op punt staat veroverd te worden door de oprukkende talibanmilities, hakt er diep in bij Miranda Splinter-Groen (38) uit Epe. Ook het voormalige Kamp Holland, nu de basis van de nationale veiligheidstroepen, ligt onder vuur. Haar broertje Ronald liet er het leven tijdens een wederopbouwmissie in 2007.
Machteloos
,,Ronald zat op Kamp Holland, heeft daar geprobeerd mensen te helpen. Nu wordt ook zijn stukje ingenomen. Het stukje waar hij zo zijn best voor heeft gedaan, waarvoor hij zijn leven heeft gegeven. Dat is wel heel heftig’’, reageert ze telefonisch vanaf haar vakantieadres in Zuid-Limburg. ,,Ik schrok ontzettend toen ik het las. Natuurlijk weet ik dat het daar foute boel is, überhaupt de hele situatie. Het voelt zo machteloos.’’
Promotie vieren
Kamp Holland was tussen 2006 en 2010 de thuisbasis van de Nederlandse militairen die deelnamen aan de Uruzganmissie. De 21-jarige Ronald Groen maakte deel uit van de 43 Gemechaniseerde Brigade uit Havelte. Op 13 juli 2007 vertrok de Epenaar voor een opbouwmissie naar Afghanistan. Een jaar lang werkte de verkenningseenheid toe naar de uitzending. Nog geen half jaar later – op 3 november 2007 – reed de eenheid van Ronald terug naar Kamp Holland. Daar zouden ze zijn promotie tot korporaal der eerste klasse vieren.
Geïmproviseerde bermbom
Maar zover zou het nooit komen. Ronald bestuurde het voorste voertuig, een Fennek, en reed op een geïmproviseerde bermbom. De 21-jarige korporaal overleed ter plekke, twee andere inzittenden raakten zwaar gewond. ,,We hebben van begin af aan onze twijfels bij de missie gehad. Het zou om een vredesmissie gaan. Ronald ging naar Afghanistan om mensen te helpen, om weer een bestaan op te bouwen. Maar er was geen sprake van wederopbouw, het was daar oorlog.’’
“We zijn nu op vakantie, mijn ouders staan op een camping iets verderop. Gisteravond hebben we gebarbecued samen. Maar ons gezin is niet meer compleet” [Miranda Splinter-Groen (38)]
Het is veertien jaar geleden dat Ronald het leven liet maar voor de familie Groen lijkt het de dag van gisteren, vertelt Miranda. Ze heeft inmiddels een eigen gezin, is getrouwd met Wouter en moeder van Stijn, Daan en Jorik. ,,Mijn ouders zijn verdrietig, hun leven heeft een zwarte rand. Het gemis is heel groot. We zijn nu op vakantie, mijn ouders staan op een camping iets verderop. Gisteravond hebben we gebarbecued samen. Maar ons gezin is niet meer compleet. We moeten verder, dat willen we ook. Maar er is steeds weer iets waardoor we worden teruggeworpen.’’
Huilen
Het nieuws uit Afghanistan maakt veel emoties los, ook vandaag weer. ,,We proberen de wereld gewoon letterlijk klein te maken, hier op de camping. Wat voor een ander gezin heel gewoon is, is dat voor ons niet. De kinderen zien ook dat hun mama nu weer moet huilen. Het is de machteloosheid. Ronald heeft zijn leven gegeven om mensen te helpen.’’
Ronald heeft bijgedragen aan het opbouwen van een nieuw bestaan. Dat die hulp nu in korte tijd teniet wordt gedaan is heel wrang’ [Miranda Splinter-Groen (38)]
Is het voor niets geweest, is de geleverde strijd en daarmee de dood van Ronald voor niets geweest? Nee, vinden Miranda en haar ouders. ,,Ronald heeft bijgedragen aan het opbouwen van een nieuw bestaan. Dat die hulp nu in korte tijd teniet wordt gedaan en dat de mensen daar aan hun lot worden overgelaten, is heel wrang. Dat raakt ons erg. We zouden de Afghanen helpen. Als je A zegt, moet je ook B zeggen. Nu laten we de mensen in de steek. Dat maakt ons opnieuw heel verdrietig, ondanks dat het veertien jaar geleden is.’’
Hoe zat het ook alweer met de missie in Uruzgan?
Nederlandse militairen waren van 2006 tot en met 2010 actief in de Afghaanse provincie Uruzgan, voor wat een trainingsmissie werd genoemd. Aanleiding was een verzoek van de Navo aan Nederland om bij te dragen aan de wederopbouw van het land, nadat de Verenigde Staten en haar bondgenoten het taliban-regime ten val hadden gebracht. Een van de belangrijkste taken was het trainen van Afghaanse militairen en politieagenten. ‘Hiermee zijn goede resultaten geboekt’, stelt de Rijksoverheid op haar website. ‘Ook heeft Nederland een bijdrage geleverd aan onder meer de verbetering van onderwijs, gezondheidszorg, positie van vrouwen, infrastructuur, plattelandsontwikkeling en private ontwikkeling.’
Maar er is ook kritiek, omdat de uitzending al snel meer weg heeft van een vechtmissie. Op 20 april 2007 is Cor Strik de eerste Nederlandse militair die door gevechtshandelingen om het leven komt. Epenaar Ronald Groen is het twaalfde slachtoffer van de missie in Afghanistan. Na hem laten nog eens dertien Nederlandse militairen het leven in Uruzgan. In februari 2010 valt het kabinet Balkenende IV over verlenging van de missie, waarna de Nederlandse bijdrage aan de ISAF-missie op 1 augustus 2010 officieel wordt beëindigd.
