Vanavond had onze Regimentscommandant een bijzondere taak. Veteranenzorg stopt niet om 5 uur en het credo “ere wie ere toekomt” wordt nauwgezet nageleefd door het verzorgen en zo mogelijk uitreiken van medailles, gevechtsinsignes of andere eerbewijzen of als het niet goed afliep ook een “Draag Insigne Gewonden”. Gelukkig was deze avond een met een bijzonder eerbetoon.
“Deze avond had ik de eer om gevechtsinsignes uit te reiken aan twee huzaren van TFE-2.
Dit was de eerste verkenningseenheid van RHB in Uruzgan. Omdat ze de eersten waren moest er nog veel uitgevonden worden op het gebied van processen, manieren, methodes en materiaal.
Een padbanende club dus. En dan ook nog zelfmoordaanslagen en IED-aanslagen mee maken. Gelukkig zonder doden of gewonden.
Mooie gelegenheid om aan de complete club ieder een exemplaar van het boek ‘In de Schaduw van de Hindu Kush’ uit te reiken.” aldus kolonel Hans van Dalen.
Na het opschorten van de dienstplicht zijn Nederlandse militairen steeds meer ingezet in vredesoperaties of gebieden waarbij vaker geweld moet worden toegepast om vrede af te dwingen. Steeds vaker kwamen de militairen daarbij in direct vuurcontact met de tegenstanders. Vuurcontacten die variëren van urenlange gevechten tot enkele schoten over en weer. Met de toename van het aantal vuurcontacten nam ook de behoefte toe om zich als militair te onderscheiden van militairen die dergelijke risico’s niet meemaken.
Militairen komen dus slechts in aanmerking voor het Gevechtsinsigne als ze deelnamen aan een militaire operatie, waarbij sprake was van vijandelijk optreden met direct vuur of vergelijkbare gevechtsomstandigheden.
De uitreiking van de speld betuigd dank voor betrokken collega’s die in een dergelijke situatie zich hebben gedragen zoals het van de militair verwacht mag worden en soms zelfs meer gedaan hebben.
foto’s: RC
