Met leedwezen geeft het Regiment Huzaren van Boreel kennis te zijn gesteld van het overlijden van hun regimentsgenoot en Unifil veteraan, Luitenant-kolonel (bd) Maurice Göttgens die op 16 maart j.l. de 77 jarige leeftijd bereikte. Maurice heeft op 9 april 2026 zijn eeuwige rust gevonden. Het afscheid heeft op zijn wens in besloten kring plaatsgevonden.
Overste Göttgens was een cavalerist in hart en nieren. Hij begon zijn beroepscarriers op 2 september 1968 aan de Koninklijke Militaire Academie in Breda en werd als beroepsofficier beëdigd op de Standaard van het Regiment Huzaren van Boreel op 29 augustus 1972 te Amersfoort. Begiftigd in 1985 door de toenmalige Regimentscommandant met een legpenning voor zijn functie als ritmeester-adjudant en in 2018 van kolonel Hans van Dalen de commanderscoin en daardoor onze RC tegenwoordig op zijn Dagelijks Tenue de dubbele kraanspiegels met zilveren St. Joris draagt die hij van Maurice Göttgens heeft mogen ontvangen – “een geschenk voor mijn RC” zei Maurice want een Regimentscommandant met ‘gewone‘ kraagpatjes dat kon niet vond hij.
Tijdens zijn cavalerietijd diende hij in verschillende functies waaronder in 1974 bij Opleidingseskadron Verkenning (OEV) maar markant waren de tijd als pelotonscommandant bij 102 Verkenningsbataljon dat in 1975 werd opgeheven, bij 59 Tankbataljon (tot 1980) en op het NATO hoofdkwartier in Brussel. Als ritmeester werd hij uitgezonden als waarnemer naar Libanon in 1981.
Voorjaar 1985 reed hij te paard naar de uitreiking van de Standaard van het heropgerichte regiment Huzaren Prins van Oranje en een bijeenkomst van oud-huzaren van het voormalige 2e Regiment Huzaren uit Breda.
Maurice Göttgens was jarenlang een graag geziene gast bij de Haagse Koffietafel van de Vereniging Officieren Cavalerie, bij zijn commando-kameraden van 121 LtBrig verenigd in de Commando vereniging, en uiteraard was hij te vinden op vele cavalerie evenementen als de Vriendendag Cavaleriemuseum, Veteranendag en vele reünies. Ook nam hij actief deel aan de herdenkingen zoals Amersfoort, Roermond of bij de voormalige Haagse cavaleriekazerne.
We zagen hem af en toe in het Battledress tezamen met zijn ‘Bravo-1’ Nekaf jeep van 102 Verkbat. Na zijn diensttijd was hij zeer actief met de reünies van het Tapir-bataljon, 102 Verkenningsbataljon waarover hij samen met Jacques Bartels het boek “Met het vizier op het Oosten” (2018) heeft geschreven. De herinnering aan het Tapir bataljon en de 121e Lichte Brigade bewarend was hij ook aanwezig bij de onthulling van het ornament op de Bernhardkazerne in oktober 2021. Ook was hij actief op sociale media via welke hij de webmaster van deze website voorzag van aanvullende foto’s over die spannende tijd in Duitsland en leden van de Facebook groep 102 Verkenningsbataljonals beheerder op de hoogte hield van het wel en wee van zijn Boreelregiment. En iemand altijd tijd voor een museum had, in Roermond, Amersfoort, Soesterberg of waar je ook maar cavaleriegeschiedenis kon vinden, bij zijn KMA-promotiejaargenoten van ’72, bij de IGK in 2022 maar vooral ook bij Jaques Bartels, zoon van Luitenant-generaal JAC Bartels, voormalig commandant 121 Lichte Brigade of bij zijn Regimentskameraden Gerard Van der Lee of bij Willem Plink om over die interessante Regimentsgeschiedenis te praten.
In de jaren 1960-1963 stationeerde de Koninklijke Landmacht 121 Lichte Brigade in West-Duitsland in de omgeving van Bergen-Hohne. Deze eenheid vormde een bijdrage in NAVO-verband teneinde de dreiging van de Sovjet-Unie vanuit het oosten serieus te nemen. In deze periode werd de wereld geconfronteerd met de Cuba-crisis en werd de Berlijnse muur gebouwd.
Deze samengestelde eenheid van tanks en commando’s met bijbehorende gevechts- en logistieke ondersteuning was een voorloper van de permanente stationering van Nederlandse troepen in West-Duitsland. Alleen in deze periode was het meer pionieren en improviseren. Een veelal onbekend verhaal maar oh zo actueel gezien de crisis in Oekraïne. Tegenwoordig noemen we het Enhanced Forward Presence en heeft de NAVO o.a. eenheden gestationeerd in de Baltische staten en levert Nederland een bijdrage in Litouwen. Maar hij was erbij in 1975… zelfs als commandant Standaardwacht.
In hem verliest het Regiment Huzaren van Boreel een ware kameraad, een vriend en bewaarder van ons cavalerie erfgoed, de regimentsgeschiedenis en een hart dat ‘Boreel sloeg’. Zijn Bravo-1 staat nu stil, moge hij ruste in vrede nu hij weer samen is met zijn geliefde echtgenote Helen.
