Door Patrick Coopmans, oud wachtmeester 42 BVE-RHvB en is tegenwoordig Hoofd Bureau nationaal Veteranen Platform
Albert (Ab) en ik gaan al 20 jaar samen door het leven. Afgelopen weekend was Ab, onze boord-schutter tijdens de uitzending in Uruzgan (2007), in Haarlem om mijn verjaardag extra kleur te geven. Ik drink zelf slechts nog een paar keer per jaar bij speciale gelegenheden. Dit is er eentje
Ab one of a kind! Tijdens de uitzending deden wij altijd samen 1 uur van de wacht. Waarnemend onder de paardendeken, hebben we aardig wat uurtjes vol gekletst. Ab was al die maanden onbewust mijn klankbord. Slimme, trouwe kerel, observeert, denkt na, en mengt zich dan in het gesprek. Voor mij ontzettend waardevol als vriend en destijds als commandant.
Ook voor Ab het prachtige boek van ons regiment. Dank kolonel Hans van Dalen, je krijgt de hartelijke groeten van je voormalige chauffeur
Er staat ook een bijzonder stukje over Albert in het boek.:
“Het leven van een Nederlandse militair, midden in een vuurgevecht met de Taliban. First things first.”
Wachtmeester Patrick Coopmans:
“Albert is op de YPR onze schutter van het 25mm-kanon. Zijn eigen kleine torentje fungeert als kantoor, en voor de grap neemt hij af en toe een blikje 0.0 pils mee tijdens patrouilles.
Op een dag, terwijl we op PB Volendam zijn, besluit Albert zich even te ‘douchen’. Dat betekent: een fles water, opgewarmd in de zon, ondersteboven hangend aan een touw, met een paar gaatjes in de dop. Net op het moment dat hij zich wil inzepen, klinkt er plotseling alarm. Het kamp wordt beschoten, ze waren vroeg vandaag. Iedereen sprint naar zijn alarmpositie. Voor ons is dat de YPR, dus we rennen ernaartoe, ook Albert. Vanuit zijn geïmproviseerde douche, met een handdoek half om zijn middel en zeep nog in zijn haar, stormt hij richting zijn voertuig.
Binnen een paar tellen zit hij achter zijn waarnemingsmiddelen. Handdoek om zijn blote kont, zeep achter zijn oren… en een 0.0 biertje in de hand. Het leven van een Nederlandse militair, midden in een vuurgevecht met de Taliban. First things first.
Tot op de dag van vandaag moeten we lachen om dat hilarische beeld. Albert was trouwens een fantastische schutter en teamgenoot. En ja, ook hij ademt in deze ons ‘Net iets anders, altijd beter’ motto.”
Naschrift: Patrick heeft voor zijn “club” een hoeveelheid Hindu Kush boeken afgenomen bij onze Regimentscommandant die hij persoonlijk aan zijn kameraden gaat overhandigen. Juist hier kan de buitenstaander zien en lezen welke banden er binnen ons Regiment Huzaren van Boreel gesmeed zijn en in de lengte van jaren blijven bestaan. We schreven hier al eerder over.