3e Eskadron Vechtwagens

Het 3e eskadron Vechtwagens is geformeerd in Semarang op 12 April 1946 nadat 25 man arriveerden van het KNIL depot in Batavia.  Dit waren oud krijgsgevangenen, voor het meerendeel afkomstig uit Siam. De eerste tanks werden overgenomen van het A Squadron 11th Cavalry ( Prince Albert Victor’s Own) De tanks waren de zogenaamde Stuart tanks. De tanks moesten geheel worden nagezien en worden doorgesmeerd daar dit lange tijd niet meer gedaan was. Ze waren gevuld met verschillende soorten olie en vet, maar zelfs met dingen die niet eens in een motor thuis hoorden en grote schade konden veroorzaken als het niet ontdekt zou worden.  

Maar het was niet eerder dan de 25e mei van dat jaar dat het eskadron op zijn volle sterkte was. De taak van het Eskadron bestond uit het ondersteunen van de infanterie bij verschillende operaties als morele versterking. Dit was een taak die veelvuldig voorkwam. Soms bracht dit leuke situaties met zich mee, zoals toen nadat de Luitenant de Longh uit zijn tank sprong, om contact te zoeken met de plaatselijke infanterie commandant, hij ineens een kinderstemmetje hoorde zeggen:” Moeder, daar is oom Daan met de tanks, nu kan ons niets meer gebeuren”. De Longh draaide zijn hoofd om en zag de hoofden van de twee zoontjes van een kapitein van de Brigade Staf.  

Tijdens de eerste politionele actie, op 21 juli 1947, kreeg het Eskadron de taak om met enige infanterie ter ondersteuning door het terrein, oost van de weg op te rukken naar het zuiden. Al snel bleek deze “flankdekking”niet nodig en vervolgde de colonne zijn opmars over de weg naar Oengaran. Op de tweede dag van de operatie deed zich een andere interessante situatie voor. Op de weg naar Ambarawa bereikte de colonne een brug die vermoedelijk door de TNI was ondermijnd. Maar terwijl de genie onder de brug  bezig was met de controle op eventuele bommen, reed de Luitenant Akkerman van het 3e Esk.Vew met zijn tank over de brug en zette de opmars voort. Op de derde dag werd het eskadron gealarmeerd met informatie dat Salatiga in brand was gestoken. Dus werd de opmars onverminderd voortgezet met een snelheid van 55 km/u. Na de bezetting van Salatiga werd het Eskadron gelegerd in Ambarawa. De meeste tijd ging voorbij zonder dat het Eskadron echt in actie hoefde te komen. 

 Na de 1e politionele actie werd het Eskadron gereorganiseerd. Het Eskadron werd uitgebreid met  bewapende infanterie en een ondersteuningsgroep, bestaande uit mortieren en pioniers. Verder werden de tanks uitgerust met een derde machinegeweer op de koepes om de dode hoeken te kunnen verdedigen.Medio 1948 werd het Eskadron opgeheven. De meeste manschappen gingen met recuperatieverlof of zwaaiden af. Het overige personeel werd later gebruikt als aanvulling voor het 5e, 6e, 7e en 8e eskadron Vechtwagens KL/KNIL.

bron: http://www.indie-1945-1950.nl

zie ook: https://tijgerbrigade.com