Door Inge Kuin en Aoo (bd) Herbert Kuin
Op 7 november vertrok Korea veteraan Herbert Kuin met zijn dochter Inge, op uitnodiging van de Koreaanse autoriteiten naar Seoul voor een “re-visit” reis. Het reisverslag is verwerkt op de reis applicatie Polarsteps. Op deze pagina een samenvatting van het verslag. We verwijzen bij dit artikel ook graag naar de rubriek “Herbert waar denk je aan?” waar Herbert geregeld terugkijkt naar zijn periode als militair bij het Nederlands VN Detachement in Korea.
Video verslag van de organisatie (16 minuten)
Een reisverslag
Na heel lang aftellen is het eindelijk zo ver! Vandaag vertrekken we voor de re-visit aan Zuid -Korea, waar papa voor het laatst als jongeman in 1953 is geweest. Stukje geschiedenis volgt later. Jeroen was zo lief om ons weg te brengen en op Schiphol werden we lief geholpen door een Marokkaans meisje die ons hielp met rolstoelassistentie. Na een portie bitterballen zitten we dan eindelijk in onze luxe Premium Economy stoelen.
Bijna 16 uur later komen we op 8 november eindelijk aan in het hotel. De vlucht was iets korter dan gepland, maar nog steeds 11,5 uur. Gelukkig zitten we erg fijn en met wat hazenslaapjes komen de tijd prima door. Bij aankomst staat er weer assistentie voor papa klaar en die rolstoel geeft toch wel heel wat voordelen: we skippen de lange rij bij de immigratiedienst, de bagage is er snel en in mum van tijd staan we als eerste buiten.
Foto’s organisatie van de aankomst Seoul Incheon airport
We worden ontvangen door Cathy, onze Koreaanse gids voor de komende dagen. We moeten nog wachten op de andere Nederlanders (6), Denen, Philippino’s en dat duurt best lang. Dan vertrekken we in de spits naar Seoul, dit duurt nog eens 1,5 uur. Dus je begrijpt dat we kapot zijn.
Bij aankomst in het Sofitel Ambassador gaan we snel naar de kamer. Ondanks dat we moe zijn, besluiten we toch maar een hapje te gaan eten en dat doet goed. Douchen en slapen! Morgen begint de trip pas echt, heel benieuwd!
De Koreaanse Oorlog
De Koreaanse Oorlog oftewel De Vergeten Oorlog Na de Tweede Wereldoorlog was Korea verdeeld in een communistisch Noord-Korea en een door Amerika gesteund Zuid-Korea. Op 25 juni 1950 viel Noord-Korea onverwachts Zuid-Korea binnen en veroverde een groot deel van dat land. Al snel nam de VN een resolutie aan om Zuid-Korea militaire steun te geven. Nederland nam deel aan de door de Amerikanen geleide VN-troepenmacht. De Nederlandse inzet bestond uit een bataljon infanterie en een marineschip.
Er dienden ruim 4.700 Nederlandse militairen in Korea. Intensieve grondoorlog Terwijl een Nederlands marineschip in de Koreaanse wateren opereerde, raakte het Nederlandse infanteriebataljon (Nederlands Detachement Verenigde Naties) betrokken bij een intensieve grondoorlog die miljoenen burgers en militairen het leven kostte. Tijdens de vele gevechten tegen Noord-Koreanen en Chinezen waarbij het bataljon zich tot de wapenstilstand medio 1953 onderscheidde, sneuvelden 122 Nederlandse militairen en raakten er 3 vermist. Het bataljon keerde eind 1954 in Nederland terug. Het laatste marineschip volgde enkele maanden later. (Bron: Vereraneninstituut)
Papa
Van Indië naar Nieuw-Guinea
Na het opheffen van het KNIL kwam Herbert vanuit Nieuw- Guinea met een groep van tweeëntwintig man op de MS Waterman in december 1951 naar Nederland en begon hij met een opleiding in Roosendaal.
Wat te doen in Nederland?
Rechtstreeks vanuit N-G heeft Herbert zich in dienst gemeld en is hij via de Oude Frederik in Den Haag naar De Engelbregt van Nassaukazerne in Roosendaal in opleiding gegaan en direct na de opleiding met het U. S. Leroy Eltinge vertrokken om uitgezonden te worden naar Korea. Na de opleiding werd hij bij de compagniescommandant ontboden, die hem te kennen gaf, dat zijn vader per brief geen toestemming verleende omdat hij nog geen 21 jaar was. Dit bezwaar werd later door vader herroepen en vertrok hij met het 10e AD (aanvullingsdetachement). Zijn 21e verjaardag vierde Herbert op de keerkring.
De verschrikkingen
Aangekomen in juni 1952 in Korea werd hij ingedeeld bij de OS-cie, de Ondersteuningscompagnie van kapitein Kamevaar. Kapitein Kamevaar werd op een bepaald moment aan het front de commandant van de A-cie. Helaas sneuvelde hij op 18 maart 1953 bij een hevige Chinese aanval. Het NDVN was in die periode voor het eerst op sterkte gebracht en werd ingezet in de troosteloze vallei bij de rivier de Samichon met door de Chinese bezette heuvels aan de ene kant en het bataljon op de heuvels daartegenover. Het verwoeste niemandsland tussen deze tjotten was ongeveer 2 km breed. Zo’n massale aanval, soms in de grote van een compagnie, ging vooraf met kleine groepjes vijandelijke indringers en sluipschutters. Het geluid van de fluitjes waarmee de Chinezen hun aanval aankondigden, zijn ook zijn herinneringen.
Tjot Bernard
In de tien weken van 27 januari tot 7 april was het bataljon aan het front. Tussen 15 en 31 maart waren er vijf Chinese aanvallen op de voorpost Nudea en de zes luisterposten. Van zondag 15 maart tot en met zondag 29 maart weerstonden de compagnieën deze aanvallen, maar wel ten koste van 11 gesneuvelden, 33 gewonden en één vermiste. Er waren gevechtsmomenten waarbij de vijandige tegenstanders tot op enkele tientallen meters doordrongen en met alle wapens tegengehouden moesten worden.
Op zaterdag 28 maart was Herbert met 20 man op luisterpost Bernard tegenover de Chinese tjot Hongkong. De Chinese strijders kwamen zo dicht bij de luisterpost dat deze aanval met een final protection fire van ingeroepen artillerievuur kon worden afgeslagen. Op enkele meters voor de post werd met eigen vuur geschoten. Hierbij sneuvelden Chinese aanvallers, die vervolgens dagenlang in het voorterrein bleven liggen. Herbert haalde de gevechtsmomenten, die soms maar enkele minuten duurden, met ingehouden emoties aan.
(Bron: Huzaren van Boreel)
Seoul – kennismakings bijeenkomst
Ondanks de jetlag en 8 uur tijdsverschil komen we de nacht eigenlijk prima door. Als om 07.30 uur de wekker gaat ‘springt’ papa direct uit bed. Ik volg gedwee.
Nu hebben we echt wel wat buffetontbijten in ons leven gezien, maar het ontbijt in dit hotel slaat echt alles. Er is zeker ca. 50 meter aan buffet met een mega aanbod aan eten. Van traditioneel Koreaans tot aan haute cuisine hazelnoot croissantjes. We houden het bescheiden bij een yoghurt van mandarijn en gepocheerd eitje.
Na het ontbijt is er een kennismakingsbijeenkomst op de 32e verdieping, waarbij we alle informatie horen over de inhoud van het programma. Zo vernemen we dat er tijdens deze reis veteranen of nabestaanden vertegenwoordig zijn met 22 verschillende nationaliteiten. Er zijn 12 veteranen aanwezig, waarvan 2 uit Nederland.
Er staat een enorm team klaar om het iedereen zo goed mogelijk naar zijn zin te maken. In onze bus zit gids Cathy (doet me denken aan ‘Ushi’ Wendy van Dijk), 5 jongens voor een helpende hand en een verpleegster.
Aansluitend is er een netwerklunch,waar iedereen de gelegenheid krijgt om kennis met elkaar te maken. We hadden gelukkig pas net ontbeten. Zo schuift o.a. Bart van Genugten aan om papa te interviewen. Hij heeft al vaker verslagen gemaakt van dit soort reizen en zal dat nu weer doen.
Seoul – War Memorial of Korea
We vertrekken richting het War Memorial of Korea. Op de bussen waarin wij vervoerd worden staat ‘All Our UN Korean War Heroes. Thank You!’ Onderweg wordt er naar ons gezwaaid.
Het Oorlogsmonument van Korea is een monument en museum in Seoel. Het werd in 1994 geopend op het voormalige terrein van het legerhoofdkwartier. Het is bedoeld om de militaire geschiedenis van Korea tentoon te stellen en te herdenken. Door lessen te trekken uit het verleden hoopt men oorlog te voorkomen en te komen tot een vreedzame hereniging van Noord- en Zuid-Korea.
We krijgen een witte chrysant overhandigd, deze mogen we straks neerleggen bij de herdenkingsmonumenten per land. We lopen direct naar Nederland en papa noemt meteen een paar namen van zijn gesneuvelde kameraden.
Het team gaat met een potlood en een witte briefje over de naam heen en zo komt de naam op de brief te staan. Het gebouw is enorm groot en helaas hebben we niet genoeg tijd om alles te bekijken. We lopen onder leiding van Cathy meteen door naar het gedeelte Korean War. Cathy probeert zoveel mogelijk informatie over te brengen ik de korte tijd die ze heeft. De tentoonstelling eindigt met vitrines met materialen van de diverse landen. Bij Nederland is in vergelijking met de rest van de landen niet heel veel te zien, maar toch wel het uniform en wat andere materialen.
Seoul – Insadong
We rijden naar Insadong, een straatje met allemaal souvenirs (lees meuk 😉). We lopen wat rond en kijken hoe er een lokale lekkernij gemaakt wordt, papa proeft en zegt dat hij het lekker vindt, dus ik koop het. Blijkt dat hij het helemaal niet lekker vindt hahaha. Gelukkig was de gids jarig en hadden we een cadeautje paraat.
Bij een souvenirstalletje vroeg de verkoper waar we vandaan komen. Bij het horen van Nederland en dat papa veteraan is zegt hij wel 10 x ‘Thank you’. Dan gaan we echt Koreaans eten, sommige gerechten zijn prima te eten, maar andere zien er niet smakelijk uit en smaken nergens naar.
Seoul – Changdeokgung Palace
De wekker gaat vroeg, want onze bagage wordt om 08.00 uur opgehaald. We reizen vandaag per bullettrain naar Busan en de bagage reist vooruit per vrachtwagen.
Na het ontbijt rijden we richting Palace. Ondanks dat het zondag is staat er helaas file, waardoor we dit oude paleis -dat UNESCO werelderfgoed is- korter dan gepland bezoeken. Dit is één van de 5 paleizen in Seoul en is werkelijk prachtig.
Het leuke is dat je veel families in traditionele kleding ziet lopen. Als men zo gekleed gaat, hoef je geen entree te betalen!
Seoul – Busan
Na wederom een uitgebreide lunch vertrekken we richting het station, waar om 14.17 uur de bullet train vertrekt naar Busan. Met alle rolstoelers staan we in de lift om bij het perron te komen, maar de Koreanen laten ons waar mogelijk vaak voor gaan. We hebben onze twijfels of de trein de beloofde 300 km per uur haalt, maar wat maakt het uit…. Meer dan helft van het gezelschap ligt te pitten, inclusief pap en ik.
Busan – UN Memorial Cemetry
Na wederom een uitgebreide lunch vertrekken we richting het station, waar om 14.17 uur de bullet train vertrekt naar Busan. Met alle rolstoeler staan we in de lift om bij het perron te komen, maar de Koreanen laten ons waar mogelijk vaak voor gaan. We hebben onze twijfels of de trein de beloofde 300 km per uur haalt, maar wat maakt het uit…. Meer dan helft van het gezelschap ligt te pitten, inclusief pap en ik.
Bij aankomst op de UN Memorial ontvangt iedereen een witte chrysant, die je mag neerleggen waar je wilt Er hangt een mooie serene sfeer en je ziet iedereen uitwaaieren naar zijn of haar land. Hier liggen de lichamen van de gesneuvelden, die we eergisteren in Seoul hebben gezien bij de War Memorial.
Herbert:”Na het ontbijt vertrekken we onder begeleiding van een politie escorte richting het UN Memorial Cemetry. Heel bijzonder als al het verkeer moet wachten op onze 3 bussen (én de ambulance die constant achter ons aanrijdt). (video bus)”
Bij aankomst op de UN Memorial ontvangt iedereen een witte chrysant, die je mag neerleggen waar je wilt. Er hangt een mooie serene sfeer en je ziet iedereen uitwaaieren naar zijn of haar land. Hier liggen de lichamen van de gesneuvelden, die we eergisteren in Seoul hebben gezien bij de War Memorial.
Uiteraard gaan wij direct op zoek naar “Nederland”. Papa heeft een aantal namen waar we naar op zoek gaan, zoals o.a. Kamevaar. Hij heeft tijdens de oorlog ervoor gezorgd dat Sinterklaas hen aan het front bezocht, zie foto en video 6. Het is een emotioneel moment.
We maken ook kennis met de Nederlandse ambassadeur, Peter van der Vliet.
Busan- 18th UN Veterans Int. Memorial Day Ceremony
‘Turn to Word Busan, the 18th International Day of Remembrance for UN Veterans’, dit evenement is bedoeld om de nobele offers en bijdragen van 22 VN-landen en dus de VN-veteranen die vochten in de Koreaanse oorlog en de liberale democratie van de Republiek Korea verdedigden, te herdenken en te eren. De “Turn to Word Busan”-ceremonie werd voor het eerst voorgesteld door de Canadese veteraan Vincent Kourtney in 2007 en werd in 2020 aangewezen als een wettelijke verjaardag. (video 10)
Om 11.00 uur klonken er een minuut lang sirenes door de stad, werden er 21 schoten afgevuurd en volgde een Black Eagles-herdenkingsvlucht (video 12). Voor ongeveer 800 VN-veteranen, nazaten, diplomatieke gezanten, veteranen van de Koreaanse oorlog en andere genodigden werd een herdenkingsceremonie gehouden om de nobele offers van VN-militaire veteranen te eren.
Burgemeester Park zei: “We honor the sacrifices and contributions of 1.98 million U.N. veterans from 22 countries and ask citizens to actively participate in the memorial event. We will not forget the heroes who protected the Republic of Korea and will make efforts to ensure that future generations can inherit the values of freedom and peace.” Na de ceremonie werd papa door de diverse jongeren gevraagd om op de foto te gaan. Ze bedankten hem voor zijn inzet tijdens de Korean War.
Busan – Thank You Lunch for UN Korea War Veterans
Na de ceremonie worden weer onder politie escorte naar het hotel begeleid. We zullen er maar niet teveel aan wennen.
Waar ik dacht dat we weer van het buffet mochten pakken, bleek het tegendeel waar te zijn. Een officiële 5-gangen lunch en papa en ik zaten aan tafel bij de Nederlandse, Belgische en Luxemburgse ambassadeurs! Tijdens de lunch werden de veteranen op het podium gehaald en kregen een medaille overhandigd ‘Ambassador of Peace’. video 13 | video 14 |
Heel bijzonder weer! We hebben gezellig zitten kletsen met onze eigen ambassadeur, wat een ontzettend aardige man is het. Hij vertelde dat we normaliter bij hem uitgenodigd worden, maar dat het vanwege het drukke programma niet kon. Zo jammer, dat was natuurlijk heel bijzonder geweest!
Onze buikjes zitten weer vol en het is tijd om per bullet train terug naar Seoul te gaan. De reis duurt 2,5 uur en we zijn doodop en slaan het diner over.
Seoul – Panmunjeon
Na een korte nacht gaat op 12 november de wekker vroeg; onze laatste dag van deze reis is aangebroken. We vertrekken richting de DMZ (de gedemilitariseerde zone bij Panmunjeon aan grens met Noord-Korea).
Bij de grenspost komen er twee militairen door de bus om alle paspoorten te checken. Dit deed ons denken dat we vanuit Seedorf met de bus naar Berlijn reisden ten tijde van de Muur.
Een korte rit brengt ons naar de Joint Secured Area, waar we door de Amerikaans MP instructies ontvangen over de do’s-and-don’ts.
We komen aan bij de plek waar in 1953 de wapenstilstand werd gesloten door de strijdende partijen. De Zuid-Koreaanse militairen houden de Noord-Koreaanse militairen in de gaten en omgekeerd en dan ook nog zo dicht bij elkaar! Als je goed kijkt op de laatste foto dan zie je een Noord-Koreaanse militair staan bovenaan de trap.
Weer een bijzonder moment voor papa om weer ‘oog in oog’ met Noord-Korea te staan. Meer dan 70 jaar later zijn de landen helaas officieel nog steeds in oorlog ondanks de wapenstilstand.
Seoul
Ter afsluiting van deze mooie reis worden we getrakteerd op het 21st Korean War Memorial Concert. Muziek en zang die de nieuwe herinneringen een extra mooie glans geven.
Seoul – Amsterdam
Het is 13 november, weer tijd om naar huis te gaan en dat is fijn. De afgelopen dagen waren fantastisch, maar erg intens. Nu lekker bijkomen en nagenieten van alles wat we hebben meegemaakt. We zijn bijzonder dankbaar en trots dat we de gelegenheid hebben gekregen om deze reis samen te mogen maken. Deze mooie herinnering neemt niemand ons af!
